Na stronie używamy cookies. Korzystanie z witryny oznacza zgodę na ich wykorzystywanie. Szczegóły znajdziesz w Regulaminie.

Dzień i noc - opis, interpretacja i analiza obrazu

Ostatnio komentowane
ja niestety tez mam :(
Paulinka • 2015-08-24 11:29:31
@Stefan, dziękujemy za zwrócenie uwagi. Poprawiliśmy datę.
ADMIN • 2015-08-18 09:34:24
Zamiast "ΔL = constans" napisałbym ΔL = 0 albo L = constans. "Δ" (delta) oznacza bowi...
Marcin • 2015-08-11 06:20:22
tekst przydatny, ale jeszcze zaden mysliciel nie odkryl "jak pozbyc sie leku przed smierc...
ewre • 2015-08-08 10:37:57
Nigdy nie było tzw. plemion polskich.Albo plemion lechickich. Polanie nie byli i nie są ...
Wojciech • 2015-07-26 21:10:45
Autor:
Drukuj
Drukuj
Rozmiar
AAA

„Dzień i noc” to dzieło, które Max Ernst namalował w latach 1941-1942. Przedstawia ono ponury skalisty krajobraz utrzymany w ciemnej kolorystyce. Dominujący jest tu obraz nocy – granatowe niebo i zarysy głazów. Na ciemnym tle znajdują się jednak ślady dnia, przypominające fotografie tej samej przestrzeni wykonane w porze dziennej. Na owych obrazach miejsca te jawią się zupełnie inaczej – są słoneczne i pełne jasnych barw. Nie przypominają jałowego krajobrazu nocy.

Dzieło Ernsta utrzymane jest w poetyce surrealistycznej. Jego wymowa staje się zrozumiała przede wszystkim w kontekście historycznym, w jakim powstawało. Chodzi o tragizm II wojny światowej, która odcisnęła się na biografii samego artysty. Cudem udało mu się bowiem zbiec z rąk gestapo i wyemigrować z Francji do Stanów Zjednoczonych.

Krajobraz nocny to ziemia jałowa, pozbawiona kolorów i optymizmu. Można odnieść wrażenie, że mamy tu do czynienia ze światem całkowicie zniszczonym przez jakiś kataklizm. Jego wspomnieniem są jedynie optymistyczne fotografie z przeszłości, na których widnieje dawne oblicze krajobrazu. Te optymistyczne inkrustacje w zestawieniu z dominującą szarością i jałowością nie tylko nie rozweselają całości,

Polecamy również:

  • Ubu imperator - opis, interpretacja i analiza obrazu

    „Ubu Imperator” to obraz namalowany przez Maxa Ernsta w 1923 roku. Niemal cały plan dzieła wypełnia olbrzymia, dziwaczna postać przypominająca wielką wieżę. Jej ręce są wzniesione ku górze, posiada nos, a także coś na kształt zielonego szalika. Za postacią, na ziemi rozpościera się jej cień.

Przepisz kod:
wczytaj nowy