Na stronie używamy cookies. Korzystanie z witryny oznacza zgodę na ich wykorzystywanie. Szczegóły znajdziesz w Regulaminie.

Dzień i noc - opis, interpretacja i analiza obrazu

Ostatnio komentowane
WCALE NIE BARANIE
Micho Micho • 2015-03-26 17:03:20
CO to ma być O=S=O? tam nie ma 2 wiązań pi i 2 sigma! Powinno być wiązanie koordynacy...
barany • 2015-03-26 13:05:26
Jestem po wrazeniem i mysle ze ta stronka moze wiele pomoc w nauce angielskiego pozdrawiam...
magdakora • 2015-03-26 07:51:06
fajna strona......... reklama zasłania polowe tekstu i nie da sie czytać
kirol • 2015-03-25 17:45:41
były poputczik Miłosz pisze, że służył Krajowi, chociaż służył Bierutowi. (Sergi...
JAQ • 2015-03-24 21:35:33
Autor:
Drukuj
Drukuj
Rozmiar
AAA

„Dzień i noc” to dzieło, które Max Ernst namalował w latach 1941-1942. Przedstawia ono ponury skalisty krajobraz utrzymany w ciemnej kolorystyce. Dominujący jest tu obraz nocy – granatowe niebo i zarysy głazów. Na ciemnym tle znajdują się jednak ślady dnia, przypominające fotografie tej samej przestrzeni wykonane w porze dziennej. Na owych obrazach miejsca te jawią się zupełnie inaczej – są słoneczne i pełne jasnych barw. Nie przypominają jałowego krajobrazu nocy.

Dzieło Ernsta utrzymane jest w poetyce surrealistycznej. Jego wymowa staje się zrozumiała przede wszystkim w kontekście historycznym, w jakim powstawało. Chodzi o tragizm II wojny światowej, która odcisnęła się na biografii samego artysty. Cudem udało mu się bowiem zbiec z rąk gestapo i wyemigrować z Francji do Stanów Zjednoczonych.

Krajobraz nocny to ziemia jałowa, pozbawiona kolorów i optymizmu. Można odnieść wrażenie, że mamy tu do czynienia ze światem całkowicie zniszczonym przez jakiś kataklizm. Jego wspomnieniem są jedynie optymistyczne fotografie z przeszłości, na których widnieje dawne oblicze krajobrazu. Te optymistyczne inkrustacje w zestawieniu z dominującą szarością i jałowością nie tylko nie rozweselają całości,

Polecamy również:

  • Ubu imperator - opis, interpretacja i analiza obrazu

    „Ubu Imperator” to obraz namalowany przez Maxa Ernsta w 1923 roku. Niemal cały plan dzieła wypełnia olbrzymia, dziwaczna postać przypominająca wielką wieżę. Jej ręce są wzniesione ku górze, posiada nos, a także coś na kształt zielonego szalika. Za postacią, na ziemi rozpościera się jej cień.

Przepisz kod:
wczytaj nowy