Na stronie używamy cookies. Korzystanie z witryny oznacza zgodę na ich wykorzystywanie. Szczegóły znajdziesz w Regulaminie.

Dramat ekspresjonistyczny - cechy, twórcy, przykłady

Ostatnio komentowane
kaka
pedal • 2015-03-04 17:40:40
bardzo pomocna i w jasny sposób opisana postać .
Ana • 2015-03-03 19:02:31
Brakuje mi... wszystkiego ;/
nika • 2015-03-03 16:57:44
2/10
Jurand • 2015-03-03 15:37:13
faje dostałam...
mokracipq123 • 2015-03-02 23:11:34
Autor:
Drukuj
Drukuj
Rozmiar
AAA

nierealistyczna, chętnie sięgano po dekoracje w stylu kubistycznym. Twórcy tego gatunku często mieli ambicje moralizatorskie i agitacyjne. W tym celu stosowano m.in. bezpośrednie zwroty do publiczności. Silne środki wyrazu służyły szerzeniu treści etycznych, religijnych, społecznych i politycznych.

Za prekursorów dramatu ekspresjonistycznego, który zrodził się na początku XX wieku, uważa się Franka Wedekinda i Augusta Strindberga. Największą popularnością dramat ten cieszył się w Niemczech, a szczytowa faza jego rozwoju przypada na lata po I wojnie światowej. Ekspresjonizm często łączył się z symbolizmem, także na gruncie teatralnym.

Przedstawiciele dramatu ekspresjonistycznego

Frank Wedekind – „Puszka Pandory”, „Przebudzenie wiosny”, „Duch ziemi”
August Strindberg – „Taniec śmierci”, „Gra snów”, „Do Damaszku”
Reinhard Johannes Sorge – „Żebrak”
Georg Kaiser – „Die Bürger von Calais”, „Morgen und Mitternacht”, „Der soldat Tanaka”
Ernst Toller – „Hoppla, wir Leben!”
Bertold Brecht – „Baal”
Walter Hasenclever – „Nirwana, krytyka życia w formie dramatu”
Tadeusz Miciński – „Kniaź Potiomkin”
Karol Hubert Rostworowski – „Miłosierdzie”

Polecamy również:

  • Dramat naturalistyczny - cechy, przykłady, twórcy

    Dramat naturalistyczny wyłonił się w 2. połowie XIX wieku w sztuce europejskiej. Nastąpiło wówczas odejście od fantastycznej konwencji dramatu romantycznego w stronę realizmu. Wyrastał on z zainteresowania teorią Darwina, poglądami Comte'a, pismami Spencera. Ukazywał człowieka jako istotę determinowaną...

  • Dramat symboliczny - cechy, definicja, twórcy

    Dramat symboliczny to odmiana dramatu, którego główną cechą jest odejście od dosłowności i posługiwanie się symbolem. Właściwe treści i sensy nie zostają więc przedstawione wprost, odbiorca musi się ich doszukać pod warstwą wydarzeń ukazywanych bezpośrednio w toku akcji.

Przepisz kod:
wczytaj nowy