Na stronie używamy cookies. Korzystanie z witryny oznacza zgodę na ich wykorzystywanie. Szczegóły znajdziesz w Regulaminie.

Do prostego człowieka – interpretacja i analiza

Ostatnio komentowane
niewiem ale dobre troche polecam
Lampo wspaniały pies • 2015-05-04 14:55:53
Aby wejść w pełną charakterystykę poszczególnych bohaterów, należy kliknąć w ty...
ADMIN • 2015-05-04 09:16:37
Szkoda, że pominięto parę osób, o których warto wspomnieć, np. Stanisława Taczaka.
An. • 2015-05-03 09:57:06
Dziękujemy za zwrócenie uwagi. Opis poprawiony.
ADMIN • 2015-05-04 08:30:25
świetny list, dużo przydatnego słownictwa.
most89 • 2015-05-02 09:33:04
Autor:
Drukuj
Drukuj
Rozmiar
AAA

„Do prostego człowieka” to wiersz Tuwima o wymowie pacyfistycznej. Postawa poety jawi się tu jako jasny i stanowczy sprzeciw wobec wojny, której zwykle towarzyszą wzniosłe hasła, jednak w rzeczywistości kryją się za nimi jedynie partykularne interesy klasy rządzącej.

Kłamstwo wojennej propagandy

Poeta bezlitośnie obnaża w wierszu kłamstwo wojennej propagandy. Pokazuje, że jest to język zakłamany: wykorzystuje wzniosłe argumenty do osiągnięcia niecnych celów. Szafuje się tu pojęciami takimi, jak „ojczyzna”, „historyczna racja” czy „honor”, ale ich wykorzystanie jest równoznaczne z destrukcją owych ideałów: ojczyznę „się szarpie”, a historyczną racją „się judzi”. Propaganda sięga po najwyższe narodowe świętości. Odwołuje się do uczuć patriotycznych i apeluje do emocji odbiorcy w celu manipulacji jego działaniami. Argumentacja ta przywołuje więc przodków, o których ziemię trzeba walczyć i sięga po autorytet narodowych bohaterów. Pod wzniosłymi hasłami kryje się jednak przerażający konkret, czyli zniszczenie, jakie niesie ze sobą każda wojna:

I byle drab, i byle szczeniak
W odwieczne kłamstwo ich uwierzy,
Że trzeba iść i z armat walić,
Mordować, grabić, truć i palić.

Fałszywy język

Tuwim

Polecamy również:

  • Wiosna. Dytyramb – interpretacja i analiza

    Wiersz „Wiosna” został opublikowany przez Tuwima w tomie „Sokrates tańczący” (1920) i od razu wywołał olbrzymie kontrowersje. Odsądzono bowiem autora od czci i wiary jako tego, który przekroczył wszelkie granice dobrego smaku i stworzył tekst obrażający godność ludzkiego rodzaju.

  • Sitowie – interpretacja i analiza

    „Sitowie” to utwór, w którym Julian Tuwim podejmuje problematykę autotematyczną. Realizuje się ona niejako na dwóch poziomach. Mamy tu bowiem do czynienia ze wspomnieniem z dzieciństwa, a więc wątkiem autobiograficznym. Ponadto zaś poeta wypowiada się na temat własnej...

  • Rzecz Czarnoleska – interpretacja i analiza

    „Rzecz Czarnoleska” to wiersz programowy Tuwima z tomu o tym samym tytule, wydanego w 1929 roku. Poeta formułuje w nim klasyczną koncepcję literatury, nawiązującą do złotego okresu polskiej poezji, czyli do XVI wieku. Tekst ten jest więc dobrą ilustracją tak zwanego klasycyzmu Skamandrytów, czyli...

  • Do krytyków – interpretacja i analiza

    „Do krytyków” to przewrotny komentarz Tuwima na temat roli poezji w niepodległym kraju. Tekst został utrzymany w żartobliwym, niemal satyrycznym stylu. Głównym zabiegiem zastosowanym przez Tuwima jest tu komiczny efekt zaskoczenia. Tytuł utworu – „Do krytyków”...

  • Sokrates tańczący – interpretacja i analiza

    „Sokrates tańczący” to obszerny wiersz Juliana Tuwima pochodzący z tomu o tym samym tytule, wydanego w 1920 roku. Tekst należy do wczesnej twórczości poety, w której dominują nuty takie, jak dionizyjska pochwała życia i rewolucyjne nastawienie do tradycji.

Przepisz kod:
wczytaj nowy
Agniesia1831 • 2015-01-31 14:29:24
Taki wiersz powinni czytać Ruscy w szkołach. Generalnie to oni są okłamywani, że trzeba walczyć i bronić swojego mocarstwa bo cała UE chce im narzucić swoje racje. Grabić, palić... że niby kto tak robi? Nasz naród jest pokojowo nastawiony więc o żadnych napadach z naszej strony być nie może. Odbiorcą wiersza zdecydowanie powinien być najeźdźca na jakiś obcy kraj. To tamci żołnierze są ogłupiani górnolotnymi hasłami, które mają zagrzewać do boju do napadów do grabieży. Przepraszam bardzo, ale wg mnie mamy bronić ziemi polskiej na miarę swoich możliwości. Żołnierze powinni bronić kraju do ostatnich sił bo do tego zostali powołani, lekarze i pielęgniarki powinni ratować życie ludzkie, a cywile mają prawo uciekać i szukać schronienia bo oni nie mają żadnych szans.