Na stronie używamy cookies. Korzystanie z witryny oznacza zgodę na ich wykorzystywanie. Szczegóły znajdziesz w Regulaminie.

Do prostego człowieka – interpretacja i analiza

Autor:
Drukuj
Drukuj
Rozmiar
AAA

„Do prostego człowieka” to wiersz Tuwima o wymowie pacyfistycznej. Postawa poety jawi się tu jako jasny i stanowczy sprzeciw wobec wojny, której zwykle towarzyszą wzniosłe hasła, jednak w rzeczywistości kryją się za nimi jedynie partykularne interesy klasy rządzącej.

Kłamstwo wojennej propagandy

Poeta bezlitośnie obnaża w wierszu kłamstwo wojennej propagandy. Pokazuje, że jest to język zakłamany: wykorzystuje wzniosłe argumenty do osiągnięcia niecnych celów. Szafuje się tu pojęciami takimi, jak „ojczyzna”, „historyczna racja” czy „honor”, ale ich wykorzystanie jest równoznaczne z destrukcją owych ideałów: ojczyznę „się szarpie”, a historyczną racją „się judzi”. Propaganda sięga po najwyższe narodowe świętości. Odwołuje się do uczuć patriotycznych i apeluje do emocji odbiorcy w celu manipulacji jego działaniami. Argumentacja ta przywołuje więc przodków, o których ziemię trzeba walczyć i sięga po autorytet narodowych bohaterów. Pod wzniosłymi hasłami kryje się jednak przerażający konkret, czyli zniszczenie, jakie niesie ze sobą każda wojna:

I byle drab, i byle szczeniak
W odwieczne kłamstwo ich uwierzy,
Że trzeba iść i z armat walić,
Mordować, grabić, truć i palić.

Fałszywy język

Tuwim

Polecamy również:

  • Wiosna. Dytyramb – interpretacja i analiza

    Wiersz „Wiosna” został opublikowany przez Tuwima w tomie „Sokrates tańczący” (1920) i od razu wywołał olbrzymie kontrowersje. Odsądzono bowiem autora od czci i wiary jako tego, który przekroczył wszelkie granice dobrego smaku i stworzył tekst obrażający godność ludzkiego rodzaju.

  • Sitowie – interpretacja i analiza

    „Sitowie” to utwór, w którym Julian Tuwim podejmuje problematykę autotematyczną. Realizuje się ona niejako na dwóch poziomach. Mamy tu bowiem do czynienia ze wspomnieniem z dzieciństwa, a więc wątkiem autobiograficznym. Ponadto zaś poeta wypowiada się na temat własnej...

  • Rzecz Czarnoleska – interpretacja i analiza

    „Rzecz Czarnoleska” to wiersz programowy Tuwima z tomu o tym samym tytule, wydanego w 1929 roku. Poeta formułuje w nim klasyczną koncepcję literatury, nawiązującą do złotego okresu polskiej poezji, czyli do XVI wieku. Tekst ten jest więc dobrą ilustracją tak zwanego klasycyzmu Skamandrytów, czyli...

  • Do krytyków – interpretacja i analiza

    „Do krytyków” to przewrotny komentarz Tuwima na temat roli poezji w niepodległym kraju. Tekst został utrzymany w żartobliwym, niemal satyrycznym stylu. Głównym zabiegiem zastosowanym przez Tuwima jest tu komiczny efekt zaskoczenia. Tytuł utworu – „Do krytyków”...

  • Sokrates tańczący – interpretacja i analiza

    „Sokrates tańczący” to obszerny wiersz Juliana Tuwima pochodzący z tomu o tym samym tytule, wydanego w 1920 roku. Tekst należy do wczesnej twórczości poety, w której dominują nuty takie, jak dionizyjska pochwała życia i rewolucyjne nastawienie do tradycji.