Na stronie używamy cookies. Korzystanie z witryny oznacza zgodę na ich wykorzystywanie. Szczegóły znajdziesz w Regulaminie.

Do Afrodyty - interpretacja i analiza wiersza

Ostatnio komentowane
Francja nas (ich)....dymala jak chciała--tylko,ze polacy nie byli madrzy.....byli może i...
Harry • 2015-07-29 20:18:47
Nigdy nie było tzw. plemion polskich.Albo plemion lechickich. Polanie nie byli i nie są ...
Wojciech • 2015-07-26 21:10:45
prawdziwa sodoma i gomora
wera • 2015-07-26 13:18:08
demokracja amerykańska opiera się na tysiącach wymordowanych Indian na niewolniczej pra...
dodo • 2015-07-12 15:34:13
Podoba mi się przedstawienie historii powstania dogmatu o trójcy. Czyli tak naprawdę do...
Wojciech • 2015-07-07 12:38:05
Autor:
Drukuj
Drukuj
Rozmiar
AAA

wem

„Hymn do Afrodyty” posiada również znamiona liryki modlitewnej. Wenera nie jest tu bowiem jedynie konwencjonalnym znakiem spełniającym funkcję estetyczną, ale przedmiotem autentycznego uwielbienia i błagania. Afrodyta w tekście Safony to  rzeczywistość transcendentna, z którą obcowanie ma sprzeczną naturę. Z jednej strony pomiędzy podmiotem a bóstwem istnieje ogromny dystans: Wenera zamieszkuje odległy pałac na Olimpie, z drugiej jednak dla swojej wyznawczyni gotowa jest go opuścić i przybyć na ziemię.

Safona w swoim wezwaniu do Afrodyty powołuje się na sytuację z przeszłości, kiedy patronka miłości objawiła się poetce, by udzielić jej pomocy. Podmiot w formie mowy zależnej przytacza słowa bogini, wskazujące na jej troskę i dobroć. Mamy tu do czynienia z opisem boskiej epifanii (objawienia). Safona relacjonując swoje spotkanie z Afrodytą, sięga po elementy mistyczne, pokazuje bowiem, że możliwy jest bezpośredni kontakt z bóstwem.

Miłość – najwyższą wartością

Kobieta mówiąca w tekście ma więc uzasadnioną nadzieję, że podobnie jak niegdyś, i teraz Afrodyta posłucha jej prośby i pomoże w zdobyciu serca innej kobiety, którą darzy miłością.

„Hymn do Afrodyty” stanowi wyraźną manifestację wiary poetki w istnienie autentycznej miłości. Autorka budując konwencję metafizyczną, a nawet mistyczną, pokazuje, że miłość jest dla niej sprawą najwyższej wagi – czymś, o co warto walczyć i w co warto angażować transcendentne siły. Taki stosunek Safony do miłosnych zagadnień podkreśla już sama hymniczna forma tekstu – hymn dotyczy kwestii najistotniejszych. Metafizyka przybiera tu kształt niezwykle osobisty, można wręcz pokusić się o stwierdzenie, że Safona ukazuje swoistą religię miłości.

Polecamy również:

  • Zazdrość (Do uczennicy) - interpretacja i analiza wiersza

    „Zazdrość” to jeden z najsłynniejszych utworów Safony, symptomatyczny dla całej jej twórczości. Wiersz jest erotykiem ukształtowanym według zasad tak zwanej „strofy safickiej większej”: składa się z 4 strof 11- zgłoskowych, a całość kończy 5- zgłoskowa puenta. Poetka opisuje w...

Przepisz kod:
wczytaj nowy