Na stronie używamy cookies. Korzystanie z witryny oznacza zgodę na ich wykorzystywanie. Szczegóły znajdziesz w Regulaminie.
ZAMKNIJ X

Do Afrodyty - interpretacja i analiza wiersza

Ostatnio komentowane
No ch*j tu jest tej charakterystyki elo
wosPRO • 2017-08-20 00:32:13
Witam Dla mnie jednym z największych paradoksów współczesnego świata jest fakt,że p...
pawlo0 • 2017-08-16 17:57:59
WIEM,ŻE MISJE POKOJOWE ŚĄ BARDZO NIEBEZPIECZNE.Podziwiam ludzi,którzy są na misji,ż...
tereska1 • 2017-08-15 08:19:23
Dobre zestawienie. Polecam także ten artykuł http://edueduonline.pl/blog/e-mail-angielsk...
Sara • 2017-08-09 10:30:02
Umiem w matme wiem ile to jest pienc pluz czy
Kujon • 2017-08-08 17:08:22
Autor:
Drukuj
Drukuj
Rozmiar
AAA

Do Afrodyty - interpretacja i analiza wiersza

Bogini miłości

„Hymn do Afrodyty” to utwór o charakterze pochwalno-błagalnym. Wiersz został napisany tak zwaną strofą saficką. Podmiotem tekstu jest zakochana kobieta, która prosi patronkę miłości o pomoc. W lirycznym wyznaniu poetka opisuje swój stan emocjonalny: doznaje miłosnego bólu i trosk. Sprawczynią owych uczuć jest sama Afrodyta. Podmiot nazywa boginię „zwodniczą córką Zeusa”. Przypisuje jej tym samym niestałość i przewrotność, które są właściwe również samej miłości.

Afrodyta jawi się więc jako bóstwo ambiwalentne – jednocześnie rani i wybawia od emocjonalnych kłopotów. Wenus jest w tekście Safony zarówno uosobieniem miłości, jak i osobowym bóstwem. Posiada ona atrybuty boskie: zasiada na tronie w złotym pałacu i przemieszcza się w rydwanie zaprzęgniętym w ptaki. Rozbudowana apostrofa do bogini wyraża najwyższy szacunek i podziw, jakimi kobieta obdarza patronkę miłości.

Tekst jest utrzymany w tonacji patetycznej. Nadprzyrodzone przymioty Afrodyty podkreśla się za pomocą wyszukanej leksyki, pojawiają się więc wyraziste epitety: „nieśmiertelna pani”, „kunsztowny tron”, „nieśmiertelna twarz”. Są to cechy wskazujące na hymniczny charakter utworu.

Bezpośredni kontakt z bóstw

Polecamy również:

  • Zazdrość (Do uczennicy) - interpretacja i analiza wiersza

    „Zazdrość” to jeden z najsłynniejszych utworów Safony, symptomatyczny dla całej jej twórczości. Wiersz jest erotykiem ukształtowanym według zasad tak zwanej „strofy safickiej większej”: składa się z 4 strof 11- zgłoskowych, a całość kończy 5- zgłoskowa puenta. Poetka opisuje w... Więcej »

Komentarze (0)
5 + 3 =