Na stronie używamy cookies. Korzystanie z witryny oznacza zgodę na ich wykorzystywanie. Szczegóły znajdziesz w Regulaminie.
ZAMKNIJ X

Dies irae - ekspresjonizm

Ostatnio komentowane
Jebać policje
Jurij Owsienko • 2017-01-17 00:38:07
żart super materiał
fx • 2017-01-16 17:32:41
gupie
d • 2017-01-16 16:35:40
Winicjusz zakochany w Ligii do szaleństwa, zatopiony w miłości i chce ją zabić? Hmm.....
Anita • 2017-01-16 16:29:05
easy game Guwno
EnTryN • 2017-01-16 09:13:37
Autor:
Drukuj
Drukuj
Rozmiar
AAA

Dies irae - ekspresjonizm

„Hymny” Kasprowicza świadczą o zwrocie w kierunku estetyki ekspresjonistycznej. Po okresie fascynacji poetyką naturalizmu i impresjonizmu poeta dążył do oddania silnych emocji, subiektywnych odczuć i zamanifestowania buntu. „Dies irae” jest przykładem takiej postawy wobec Boga.

Oskarżenia pod adresem Stwórcy, karzącego błagających go o litość ludzi, wypowiada Adam. Praojciec ludzkości uważa, że skoro to Bóg uczynił człowieka słabym i podatnym na grzech, nie powinien go za to karać. Na tle chóralnych błagań jego postawa wyróżnia się niezgodą i buntem.

Ekspresjonistyczna jest wizja dnia Sądu Ostatecznego uderzająca grozą. Parafraza słów z „Pieśni o Narodzeniu Pańskim” – „ogień skrzepnie, blask ściemnieje” – zapowiada nadnaturalne zjawiska, które tym razem nie zwiastują dobrej nowiny. Poeta przytacza szereg znaków: dziwny dźwięk trąb, opadanie liści z „drzew wieczności”, które są zwiastunem końca.

Obraz Dnia gniewu budowany jest przy użyciu środków charakterystycznych dla ekspresjonizmu: hiperboli („miliardy krzyży”), apostrof („O, Głowo, owinięta cierniową koroną”), wykrzyknień („O biada!”, „Kyrie eleison!”, „Sądź, Sprawiedliwy!”).

Kasprowicz posługuje się słownictwem silnie nacechowanym

Polecamy również:

Komentarze (0)
2 + 4 =