Na stronie używamy cookies. Korzystanie z witryny oznacza zgodę na ich wykorzystywanie. Szczegóły znajdziesz w Regulaminie.

Ignacy Krasicki Dewotka - interpretacja, analiza i morał

Ostatnio komentowane
This is a very sad day for the geniune vieerws worldwide of mummybox. Now, i thought that ...
Luis • 2014-12-21 13:25:23
An answer from an expert! Thanks for conbtituring.
Ducky • 2014-12-21 13:24:52
Właśnie zobaczyłam ten pizrpes i . biegnę do kuchni wyprf3bować !!! Pomysł na masę...
Susesi • 2014-12-21 13:22:31
Kitty - I will and thankyou for your lovley comment on my last piece of writing - "miasma"...
Dan • 2014-12-21 13:21:15
Johana es muy cierto y tu raafticis la reflexion del domingo incluyendo que adicionalmente...
Angelita • 2014-12-21 13:14:57
Autor:
Drukuj
Drukuj
Rozmiar
AAA

„Dewotka” to przykład bajki epigramatycznej o konwencjonalnej budowie sześciowersowej, gdzie ostatni wers zawiera sentencjonalną naukę, czyli morał. Utwór napisany jest trzynastozgłoskowcem o rymach parzystych, żeńskich, dokładnych.

Już tytuł wskazuje na temat utworu – fałszywą pobożność. Od początku wiadomo więc, jaką przywarę poeta poddaje krytyce. W „Dewotce” kolejność przekazu jest nieco inna niż w większości bajek. Najpierw poznajemy ludzką wadę, a później dopiero pojawia się exemplum (przykład). Ono bowiem stanowi istotę tego krótkiego utworu.

Przykład, o którym mowa, jest bardzo dobitny. Bajka opowiada o dewotce, która właśnie kończyła modły, wypowiadając słowa pacierza: „(...) I odpuść nam winy,/ Jako my odpuszczamy”, kiedy nagle służąca jej „w czymsiś przewiniła”. Dewotka nie zdążyła się jeszcze przeżegnać, a już zabrała się za wymierzanie kobiecie kary.

Czytelnika uderza przede wszystkim rozbieżność treści modlitwy o odpuszczenie win i srogiego bicia („biła bez litości”). Poeta obnaża powierzchowną pobożność ludzką, która polega jedynie – jak widać – na bezrefleksyjnym powtarzaniu słów modlitwy.

Utwór kończy się pointą: „Uchowaj, Panie Boże, takiej pobożności”. Nieprzypadkowo te ostatnie słowa mają charakter modlitewny (zwrot do Boga).

Bajka Krasickiego ma niezwykle skondensowaną formę. Z jednej strony jest bardzo ogólna – opowiada historię pewnej dewotki. Nie ma tutaj żadnego zbędnego szczegółu. Z drugiej – zdarzenie opowiedziane zostaje bardzo precyzyjnie i jednoznacznie. Krasicki daje się więc poznać przy okazji „Dewotki” jako mistrz celnego, błyskotliwego formułowania myśli i puent.

Polecamy również:

  • Ignacy Krasicki Wstęp do bajek - interpretacja, analiza i morał

    „Wstęp do bajek” to pierwszy utwór ze zbioru pt.: „Bajki i przypowieści” Ignacego Krasickiego. Ten krótki, bo zaledwie dziesięciowersowy, wiersz stanowi wprowadzenie i zapowiedź poruszanej tematyki. Pozwala czytelnikowi domyślać się charakteru całego zbioru.

  • Ignacy Krasicki Ptaszki w klatce - interpretacja, analiza i morał

    „Ptaszki w klatce” to bajka epigramatyczna (krótka, bez rozwiniętej fabuły), składająca się z czterech trzynastozgłoskowych wersów. Regularność budowy podkreślają parzyste rymy żeńskie.

  • Ignacy Krasicki Szczur i kot - interpretacja, analiza i morał

    „Szczur i kot” to jedna z epigramatycznych bajek Krasickiego. Utwór liczy tylko cztery wersy i napisany jest trzynastozgłoskowcem. Podobnie jak w większości bajek, ma on parzysty układ rymów, rymy są żeńskie i dokładne.

  • Ignacy Krasicki Kruk i lis - interpretacja, analiza i morał

    „Kruk i lis” to jedna z najpopularniejszych bajek Krasickiego. Poeta posłużył się tu antycznym pierwowzorem, adaptując jeden z utworów Ezopa. Inaczej niż większość bajek, ta rozpoczyna się od morału, a dopiero w następnej kolejności opowiada historię obrazującą ten morał. Pierwsze wersy wnoszą...

  • Ignacy Krasicki Jagnię i wilcy - interpretacja, analiza i morał

    „Jagnię i wilcy” to przykład bajki epigramatycznej, bardzo zwięzłej. W czterech wersach poeta zdołał opowiedzieć krótkie zdarzenie, zawrzeć dialog i morał. Pierwszy wers – „Zawżdy znajdzie przyczynę, kto zdobyczy pragnie” – to sentencja stanowiąca morał całego utworu. Jest...

Przepisz kod:
wczytaj nowy