Na stronie używamy cookies. Korzystanie z witryny oznacza zgodę na ich wykorzystywanie. Szczegóły znajdziesz w Regulaminie.

But w butonierce – interpretacja i analiza

Autor:
Drukuj
Drukuj
Rozmiar
AAA

„But w butonierce” to wiersz Brunona Jasieńskiego pochodzący z tomu o tym samym tytule. Poeta występuje tutaj jako futurysta, który z upodobaniem odcina się od swoich literackich poprzedników posługując się strategią prowokacji. Jak jednak zauważa Jerzy Kwiatkowski, utwór rewolucyjny w treści nie jest taki w swojej formie. Jasieński pozostaje bowiem bliski pod tym względem Skamandrytom: stosuje regularny, sylabiczny i rymowany wiersz. W pełni prezentuje zatem swój literacki kunszt.

Futuryzm, czyli przyszłość

Jak przystało na programowy wiersz futuryzmu, najważniejszy krąg wartości wyznacza sfera przyszłości. Opozycja pomiędzy przeszłością a tym, co dopiero ma nastąpić, zostaje zarysowana już w pierwszym wersie utworu:

Zmarnowałem podeszwy w całodziennych spieszeniach,
Teraz jestem słoneczny, siebiepewny i rad.

Sama postawa podmiotu wiersza jest wyraźnie ukierunkowana na przyszłość. Metaforę owego postępu stanowi obraz poruszania się naprzód z dużą szybkością i bez oglądania się za siebie. Poeta stwierdza, że „stawia kroki milowe”, „nie zatrzyma się”, coś go niesie „przed” i nie dba o tych, „co za nim nie zdążą”. Są to zatem wyraźne sygnały radosnego kroczenia w przyszłość. Apogeum definitywnego

Polecamy również:

  • Nuż w brzuhu i inne manifesty – opracowanie

    Manifest poetycki stał się podstawowym środkiem przekazu futurystów, którzy pragnęli całkowicie zrewolucjonizować otaczającą ich rzeczywistość niejako we wszystkich dziedzinach.