Na stronie używamy cookies. Korzystanie z witryny oznacza zgodę na ich wykorzystywanie. Szczegóły znajdziesz w Regulaminie.

Bitwa warszawska (1920) - przyczyny, przebieg, skutki

Autor:
Drukuj
Drukuj
Rozmiar
AAA

Krytycznym momentem wojny polsko – bolszewickiej, toczonej w latach 1919 – 1921, były działania zbrojne prowadzone wiosną i latem 1920 roku. Wtedy to nieudana ofensywa kijowska armii Piłsudskiego doprowadziła do bolszewickiego przeciwnatarcia, które zepchnęło Polaków do głębokiej defensywy. Na przełomie lipca i sierpnia bolszewickie wojska, dowodzone przez Michaiła Tuchaczewskiego, zbliżały się powoli do Warszawy. Upadek miasta miał pomóc w zajęciu reszty terytorium polskiego, później zaś przekształceniu go w kolejną republikę sowiecką, kontrolowaną przez bolszewików. W rządzie polskim zapanowała panika, obawiano się, że wojna zakończy się zwycięstwem strony rosyjskiej. 1.07.1920 roku powołano Radę Obrony Państwa z Piłsudskim na czele, która miała zająć się obroną stolicy i kraju przed bolszewikami. Sytuacja wydawała się w tym momencie bardzo trudna, by nie powiedzieć, że rozpaczliwa.

Wojska bolszewickie były jednak również osłabione wielotygodniową kampanią i nie miały już takich rezerw, ani zaopatrzenia, jak na początku kampanii. Dodatkowo pomiędzy wojskami „czerwonych” pojawiła się spora wyrwa, bowiem część oddziałów mających wspierać natarcie na Warszawę toczyła jeszcze ciężkie walki

Polecamy również:

  • Znaczenie bitwy warszawskiej (1920) dla Polski i Europy

    W sierpniu 1920, w krytycznym, jak wydawało się momencie wojny polsko – bolszewickiej wojska polskie niespodziewanie zatrzymały, później zaś rozbiły atakującą Warszawę armię Tuchaczewskiego. Zwycięstwo to stało się punktem zwrotnym dla całej wojny.