Na stronie używamy cookies. Korzystanie z witryny oznacza zgodę na ich wykorzystywanie. Szczegóły znajdziesz w Regulaminie.
ZAMKNIJ X

Bal w operze

Ostatnio komentowane
żart super materiał
fx • 2017-01-16 17:32:41
gupie
d • 2017-01-16 16:35:40
Winicjusz zakochany w Ligii do szaleństwa, zatopiony w miłości i chce ją zabić? Hmm.....
Anita • 2017-01-16 16:29:05
bardzo przydatne informacje
wiciu • 2017-01-15 20:14:51
Osoba, która pisała artykuły z historri dla tej strony ma duży problem z poprawną pis...
Magda • 2017-01-15 19:10:16
Autor:
Drukuj
Drukuj
Rozmiar
AAA

Bal w operze

„Bal w operze” to satyryczny poemat Juliana Tuwima, napisany w 1936 roku, a wydany dopiero po II wojnie światowej. Tekst ma wymowę katastroficzną. Autor dokonuje tu krytyki autorytarnych rządów sanacji, a także prorokuje koniec klasy kapitalistów.

Groteskowy bal

Poemat składa się z 11 części, których akcja symultanicznie rozgrywa się w różnych miejscach: na rządowym balu w Operze, w pobliskich hotelach, na ulicy, a także na podwarszawskiej prowincji. Czasoprzestrzeń tekstu nosi znamiona fantastyczne. Pojawiają się tu bowiem zmyślone nazwy ulic, nawiązujące do „Biblii”: np. „Annasza”, „Kaifasza”, „Proroka Ezdrasza”. Świat przedstawiony jest rzeczywistością totalitarną, w której władzę sprawuje potężny „Archikrator”, a nad porządkiem czuwają wszechobecni szpicle:

Na widowni i w sznurowni
I pod dachem i w kotłowni
I pod sceną i w bufecie,
Na galerii i w klozecie,
W kancelarii i w malarni,
W garderobach i w palarni
I w dyżurce u strażaka
Mruga tajniak na tajniaka...

Władza polityczna ma tu charakter absolutny, a jej potęgę odzwierciedla towarzyszący blichtr i niemal sakralne symbole. Obowiązkowy wystrój Opery stanowi więc portret wodza i rozłożony przed nim czerwony dywan. Bohaterami poematu

Polecamy również:

  • Wiosna. Dytyramb – interpretacja i analiza

    Wiersz „Wiosna” został opublikowany przez Tuwima w tomie „Sokrates tańczący” (1920) i od razu wywołał olbrzymie kontrowersje. Odsądzono bowiem autora od czci i wiary jako tego, który przekroczył wszelkie granice dobrego smaku i stworzył tekst obrażający godność ludzkiego rodzaju. Więcej »

  • Sitowie – interpretacja i analiza

    „Sitowie” to utwór, w którym Julian Tuwim podejmuje problematykę autotematyczną. Realizuje się ona niejako na dwóch poziomach. Mamy tu bowiem do czynienia ze wspomnieniem z dzieciństwa, a więc wątkiem autobiograficznym. Ponadto zaś poeta wypowiada się na temat własnej... Więcej »

  • Do prostego człowieka – interpretacja i analiza

    „Do prostego człowieka” to wiersz Tuwima o wymowie pacyfistycznej. Postawa poety jawi się tu jako jasny i stanowczy sprzeciw wobec wojny, której zwykle towarzyszą wzniosłe hasła, jednak w rzeczywistości kryją się za nimi jedynie partykularne interesy klasy rządzącej. Więcej »

  • Rzecz Czarnoleska – interpretacja i analiza

    „Rzecz Czarnoleska” to wiersz programowy Tuwima z tomu o tym samym tytule, wydanego w 1929 roku. Poeta formułuje w nim klasyczną koncepcję literatury, nawiązującą do złotego okresu polskiej poezji, czyli do XVI wieku. Tekst ten jest więc dobrą ilustracją tak zwanego klasycyzmu Skamandrytów, czyli... Więcej »

  • Do krytyków – interpretacja i analiza

    „Do krytyków” to przewrotny komentarz Tuwima na temat roli poezji w niepodległym kraju. Tekst został utrzymany w żartobliwym, niemal satyrycznym stylu. Głównym zabiegiem zastosowanym przez Tuwima jest tu komiczny efekt zaskoczenia. Tytuł utworu – „Do krytyków”... Więcej »

Komentarze (0)
4 + 1 =