Na stronie używamy cookies. Korzystanie z witryny oznacza zgodę na ich wykorzystywanie. Szczegóły znajdziesz w Regulaminie.
ZAMKNIJ X

Architektura międzywojenna - cechy, kierunki, przedstawiciele

Ostatnio komentowane
To jest do dupci, Diękuje
Kaczor Donald • 2018-02-18 16:49:56
do you kno de wae?
Kristof • 2018-02-17 13:12:20
Straszny artykuł, bardziej nie dało się pokomplikować tych wzorów? Nie wierzę by kto...
August • 2018-02-16 13:35:46
mało informacji
barteq • 2018-02-15 21:09:45
Siema ENIU
Siema ENIU • 2018-02-18 20:47:20
Autor:
Drukuj
Drukuj
Rozmiar
AAA

Architektura międzywojnia to przede wszystkim nowatorskie rozwiązania, które zmierzały do połączenia estetyki z maksymalną funkcjonalnością. Twórcy tego okresu w dziedzinie budownictwa mieszkalnego starali się rozwiązać problem wielkich skupisk ludzkich i stworzyć takie propozycje budowli, które mogłyby pomieścić dużą liczbę mieszkańców.

Z drugiej strony, to właśnie w dwudziestoleciu nastąpiła erupcja prądów awangardowych, które w znaczący sposób oddziałały na architekturę. Pojawiły się tendencje takie jak: puryzm, charakteryzujący się unikaniem form przeestetyzowanych i nadmiernie zdobionych czy organicyzm. Jako materiał w budownictwie zaczęto wykorzystywać żelbeton, a także tworzyć jasne kompleksy, wykorzystując szkło i światło słoneczne.

Le Corbusier 
Budynek w Chandigarh zaprojektowany przez Le Corbusiera/ fot. Sanyam Bahga (2007)

 

Głównymi przedstawicielami puryzmu architektonicznego byli Charles Le Corbusier i A. Ozenfant (jako współtwórca programu). Tendencja ta zmierzała do maksymalnej prostoty i funkcjonalności projektowanych budynków. Le Corbusier, francuski architekt, tworzył słynne „szklane domy XX wieku”, a więc budynki będące harmonijną kompozycją zieleni, przestrzeni i oświetlenia. Uważał, że nowoczesna architektura powinna opierać się na pięciu zasadach: stosowaniu

Polecamy również:

Komentarze (2)
4 + 5 =
Komentarze
Piotrek • 2017-10-10 13:11:21
nie ma czegoś takiego jak "żelbeton", jest żelbet
kupsztal • 2017-10-03 16:44:16
mało