Na stronie używamy cookies. Korzystanie z witryny oznacza zgodę na ich wykorzystywanie. Szczegóły znajdziesz w Regulaminie.

Archaizmy w Krzyżakach - opracowanie

Ostatnio komentowane
w ostatnim zdaniu powinno być "dwóch" a nie "dwuch" :)
gość • 2015-06-30 18:40:20
beznadzieja
jgfbu • 2015-06-16 19:02:26
łow łow łów pieseł jest leprzy
pp • 2015-06-15 18:20:49
:)
ktoś • 2015-06-14 17:52:16
Dziękuje eszkoło.pl Ten tekst mi pomógł.
Oci • 2015-06-14 12:05:36
Autor:
Drukuj
Drukuj
Rozmiar
AAA

Akcja „Krzyżaków” Henryka Sienkiewicza toczy się w latach 1399-1410. Między dwoma punktami granicznymi, jakimi są śmierć królowej Jadwigi oraz bitwa pod Grunwaldem, autor przedstawił losy fikcyjnych postaci, które sam wykreował. Uczynił to z wielką dbałością o szczegóły, nie tylko biorąc pod uwagę fakty historyczne i panujące wówczas obyczaje, lecz także starając się jak najlepiej oddać język tamtych czasów. Toteż w powieści pojawiają się liczne archaizmy, mające na celu dodać autentyczności dziełu.

Najliczniejszą grupę spośród zastosowanych w „Krzyżakach” archaizmów stanowią archaizmy fleksyjne. Wyrazy te od swoich dzisiejszych form różnią się sposobem wymowy. Oto niektóre przykłady: „sierce” (serce), „doźrzeje” (dojrzeje), „somsiad” (sąsiad), „krzcił” (chrzcił).

W powieści Henryka Sienkiewicza czytelnik może odnaleźć także liczne archaizmy fleksyjne, czyli takie, których historyczna odmiana różniła się od dzisiejszych norm. Najważniejsze z nich to m.in.: „Niemce” (Niemcy), „kopij” (kopii), „ze źrebięty” (ze źrebiętami).

Kolejną grupę stanowią archaizmy słowotwórcze. Najczęściej powstawały one przez dodawanie przyrostków albo przedrostków do istniejących już wyrazów. Oto niektóre

Polecamy również:

Przepisz kod:
wczytaj nowy