Na stronie używamy cookies. Korzystanie z witryny oznacza zgodę na ich wykorzystywanie. Szczegóły znajdziesz w Regulaminie.

Archaizmy w Krzyżakach - opracowanie

Ostatnio komentowane
Może być :)
Daw • 2015-04-02 08:17:14
Trzeba zaznaczyć, że nie było żadnego wsparcia z Polski podczas I i II powstania ślą...
imię • 2015-03-31 18:20:08
grzech by nie skozystav
cos • 2015-03-31 08:33:48
lubie w czoko
Krzysztof szyja • 2015-03-31 08:03:48
gfsd
jan • 2015-03-30 15:54:18
Autor:
Drukuj
Drukuj
Rozmiar
AAA

Akcja „Krzyżaków” Henryka Sienkiewicza toczy się w latach 1399-1410. Między dwoma punktami granicznymi, jakimi są śmierć królowej Jadwigi oraz bitwa pod Grunwaldem, autor przedstawił losy fikcyjnych postaci, które sam wykreował. Uczynił to z wielką dbałością o szczegóły, nie tylko biorąc pod uwagę fakty historyczne i panujące wówczas obyczaje, lecz także starając się jak najlepiej oddać język tamtych czasów. Toteż w powieści pojawiają się liczne archaizmy, mające na celu dodać autentyczności dziełu.

Najliczniejszą grupę spośród zastosowanych w „Krzyżakach” archaizmów stanowią archaizmy fleksyjne. Wyrazy te od swoich dzisiejszych form różnią się sposobem wymowy. Oto niektóre przykłady: „sierce” (serce), „doźrzeje” (dojrzeje), „somsiad” (sąsiad), „krzcił” (chrzcił).

W powieści Henryka Sienkiewicza czytelnik może odnaleźć także liczne archaizmy fleksyjne, czyli takie, których historyczna odmiana różniła się od dzisiejszych norm. Najważniejsze z nich to m.in.: „Niemce” (Niemcy), „kopij” (kopii), „ze źrebięty” (ze źrebiętami).

Kolejną grupę stanowią archaizmy słowotwórcze. Najczęściej powstawały one przez dodawanie przyrostków albo przedrostków do istniejących już wyrazów. Oto niektóre

Polecamy również:

Przepisz kod:
wczytaj nowy