Na stronie używamy cookies. Korzystanie z witryny oznacza zgodę na ich wykorzystywanie. Szczegóły znajdziesz w Regulaminie.

Antoni Słonimski Alarm - interpretacja i analiza wiersza

Autor:
Drukuj
Drukuj
Rozmiar
AAA

„Alarm” - analiza

„Alarm” Antoniego Słonimskiego to utwór nawiązujący do bombardowań Warszawy z 1939 r. Utwór składa się z sześciu różnej długości strof. Różna jest także liczba sylab w poszczególnych wersach. Dzięki charakterystycznej konstrukcji, poeta uzyskuje efekt zbliżający wiersz do autentycznego ostrzeżenia o nalotach. W wierszu występują rymy przygodne.

Rytm utworu jest dynamiczny. Efekt ten osiągnięty zostaje dzięki licznym: anaforom („kiedy”, „któż”, „niech”), powtórzeniom („tuż, tuż”; „uwaga, uwaga”) i wyliczeniom („raz, dwa, trzy”; „Bijcie, werble, płaczcie, dzwony kościołów!”). Warto także zwrócić uwagę na stosowaną przez Słonimskiego interpunkcję, która często rozdziela poszczególne słowa (tworząc odpowiedni rytm) oraz odsłaniając ich znaczenie bez dookreśleń. Bić mogą zarówno werble, jak i ludzie. Podobnie jest z czasownikiem „płaczcie”, mogącym odnosić dzwonów, ale też ludzi.

Warstwa stylistyczna utworu została podporządkowana celom brzmieniowym – w wierszu pojawia się wiele wyrazów dźwiękonaśladowczych, np.: „brzęczy”, „drży”. Instrumentacja głoskowa pozwala stworzyć odpowiednią atmosferę, imitować odgłosy postępujących zniszczeń, bombardowania. Pojawiają się także:

Polecamy również: