Na stronie używamy cookies. Korzystanie z witryny oznacza zgodę na ich wykorzystywanie. Szczegóły znajdziesz w Regulaminie.
ZAMKNIJ X

Udział Polaków w I wojnie światowej

Ostatnio komentowane
bardzo dobre na 3+
ktoś • 2016-05-24 20:15:24
słabe, nieprzydatne
ali • 2016-05-24 20:05:25
lol
klah • 2016-05-24 19:54:36
Fajne
Ggjjh • 2016-05-23 18:11:03
tak
hejkasklejka • 2016-05-23 18:09:10

Historia

Autor:
Drukuj
Drukuj
Rozmiar
AAA

Udział Polaków w I wojnie światowej

Zaangażowanie Polaków na frontach I wojny światowej jest jedną z najczęściej pomijanych kart naszej historii. Powodem jest zapewne fakt nieistnienia polskiej, niepodległej państwowości w okresie, w którym toczyły się walki. Takie podejście jednak powoduje, że nie uwzględnia się ani wzmożonych wysiłków politycznych różnorakich stronnictw, dążących do niepodległości, ani też ogromnej daniny krwi, jaką Polacy zapłacili na wszystkich frontach Wielkiej Wojny.

W czasie trwania konfliktu z lat 1914 – 1918 Polacy walczyli w armiach wszystkich zaborców, ponosząc ogromne straty. Szacuje się, że łącznie w armii niemieckiej, rosyjskiej i austro – węgierskiej służyło około  3 milionów  Polaków, z czego zginęło 500 tysięcy. Liczby te nie uwzględniają ogromnej rzeszy rannych i w inny sposób poszkodowanych. Warto nadmienić, że ilość poległych żołnierzy polskiego pochodzenia jest znacznie większa, niż łączna liczba polskich żołnierzy zabitych w działaniach wojennych II wojny światowej. Z jednej strony mogłoby się wydawać, że śmierć w armiach państw zaborczych nie pomagała w odzyskaniu niepodległości kraju. Należy jednak pamiętać, że służba Polaków w wojskach zapewniła odrodzonemu państwu setki tysięcy

Polecamy również:

  • Orientacja proaustriacka i prorosyjska - przedstawiciele, cele, poglądy

    Wybuch wojny europejskiej, w czasie której państwa zaborcze porzuciły wcześniejszą politykę współpracy i stanęły przeciwko sobie był przyjęty z entuzjazmem przez polskich działaczy niepodległościowych. Sytuacja taka dawała bowiem nadzieję, że zaborcy, zmuszeni do prowadzenia wojny na terenach... Więcej »

  • Legiony Polskie Piłsudskiego (1914-1918) - geneza, szlak bojowy, znaczenie

    Wybuch wojny pomiędzy zaborcami był powitany z entuzjazmem przez większość polskich ugrupowań politycznych. Uważano bowiem, że walka pomiędzy Niemcami i Austro Węgrami z jednej, a Rosją carską z drugiej pozwoli na osiągnięcie celu, jakim było odzyskanie przez Polskę niepodległości. Zdawano sobie jednak sprawę, że... Więcej »

  • Akt 5 listopada - postanowienia, skutki, znaczenie

    W połowie roku 1916 Państwa Centralne zdawały sobie sprawę z tego, że ich sytuacja strategiczna pogarsza się z każdym miesiącem. Ogromne straty poniesione przez Niemców w bitwach pod Verdun i Sommą, jak również przez Austriaków w czasie ofensywy Brusiłowa powodowały, że państwa te szukały... Więcej »

  • Błękitna Armia Hallera - czym była, historia, pojęcie

    I wojna światowa, trwająca w latach 1914 – 1918, była uważana przez Polaków za szansę na podjęcie udanej walki o odzyskanie niepodległości. Różne były jednak poglądy na temat stron konfliktu i jego potencjalnych zwycięzców. Niektórzy z polskich polityków uważali, że... Więcej »

2 + 4 =
Komentarze
高举毛泽东旗帜 • 2016-05-12 17:45:58
起來!不願做奴隸的人們!前進!各民族英雄的人民!前进!各民族英雄的人民! 伟大的共产党领导我们继续长征。 万众一心奔向共产主义明天, 建设祖国保卫祖国英勇地斗争。 前进!前进!前进! 我们千秋万代 高举毛泽东旗帜,前进! 高举毛泽东旗帜,前进! 前进! 前进! 进! 偉大的共產黨領導我們繼續長征。 萬眾一心奔向共產主義明天, 建設祖國保衛祖國英勇地鬥爭。 前進!前進!前進! 我們千秋萬代 高舉毛澤東旗幟,前進! 高舉毛澤東旗幟,前進! 前進! 前進!進! 把我們的血肉,築成我們新的長城! 中華民族到了最危險的時候, 每個人被迫着發出最後的吼聲。起来!不愿做奴隶的人们! 把我们的血肉,筑成我们新的长城! 中华民族到了最危险的时候, 每个人被迫着发出最后的吼声。 起来!起来!起来! 我们万众一心, 冒着敌人的炮火,前进! 冒着敌人的炮火,前进! 前进!前进!进! 起來!起來!起來! 我們萬眾一心, 冒着敵人的炮火,前進! 冒着敵人的炮火,前進! 前進!前進!進!
Chyba cię po**bało dziewczynko • 2016-05-12 17:44:02
TO JEST DO D*PY!!!!!!!!!!!!!!1111
ewela dojrzał • 2016-05-12 10:19:33
lóbie mleko własnej produkcji.
Władimir Putin • 2016-05-12 10:17:06
Angela Dorothea Merkel (wym. [ˈaŋɡela doʀoˈteːa ˈmɛʁkl̩] i[2]) z domu Kasner (ur. 17 lipca 1954 w Hamburgu, Niemcy) – niemiecka polityk, od 2000 przewodnicząca Unii Chrześcijańsko-Demokratycznej, kanclerz Niemiec (niem. Bundeskanzlerin) od 22 listopada 2005. Posłanka do niemieckiego parlamentu (Bundestagu) z powiatu Vorpommern-Rügen w kraju związkowym Meklemburgia-Pomorze Przednie. Według czasopisma „Forbes” jest najbardziej wpływową kobietą świata (2011)[3]. Człowiek Roku 2015 według magazynu Time[4]. Spis treści 1 Młodość i wykształcenie 2 Kariera polityczna 2.1 Kariera w CDU 2.2 Kanclerz Niemiec 2.2.1 Polityka europejska 3 Życie osobiste 4 Nagrody i wyróżnienia 5 Przypisy 6 Linki zewnętrzne Młodość i wykształcenie Ludwig Kaźmierczak z narzeczoną ok. 1919–1920 Angela Merkel pochodzi z rodziny o częściowo polskich korzeniach. Dziadek Merkel ze strony ojca, Ludwig Kazmierczak (1896–1959), pochodził z Poznania i był nieślubnym dzieckiem Anny Kazmierczak i Ludwiga Wojciechowskiego[5]. W 1915 roku został zmobilizowany do armii niemieckiej i walczył przeciw Francji. Następnie w nieznanych okolicznościach znalazł się po drugiej stronie frontu. Służył w armii gen. Józefa Hallera. Po kapitulacji Niemiec znalazł się w Polsce, możliwe że kontynuował szlak bojowy armii Hallera w walkach przeciw Ukraińcom i bolszewikom. Po wojnie (przed 1923 r.) wyjechał z narzeczoną do Berlina[6], a w 1930 roku zdecydował się na zmianę nazwiska rodziny na Kasner[5]. Jego syn, a ojciec Angeli Merkel, Horst Kasner (ur. 6 sierpnia 1926 w Berlinie, zm. 2 września 2011), był pastorem kościoła luterańskiego, a matka, Herlind z d. Jentzsch (ur. 8 lipca 1928 w Gdańsku), nauczycielką łaciny i angielskiego[7]. Dziadkowie Merkel i jej matka do 1936 roku mieszkali w Elblągu[8][9], a następnie przeprowadzili się do Hamburga. Angela Merkel dorastała w Niemieckiej Republice Demokratycznej (NRD)[7], mieszkała w Templinie, dokąd rodzina sprowadziła się z zachodnioniemieckiego Hamburga w kilka miesięcy po jej urodzeniu. Przeprowadzka nastąpiła ze względu na objęcie przez ojca parafii w NRD. Jako pastor pracował w Templinie do śmierci w 2011 roku. Sama Merkel po ukończeniu szkoły średniej w Templinie udała się do Lipska, gdzie studiowała[10] fizykę (1973–1978). Następnie pracowała w Centralnym Instytucie Chemii Fizycznej Akademii Nauk NRD (1978–1990). W 1986 r. uzyskała doktorat z chemii fizycznej. Kariera polityczna Lothar de Maizière i Angela Merkel, sierpień 1990 W młodości Angela Merkel należała do komunistycznej organizacji Wolna Młodzież Niemiecka (FDJ)[11]. W 1989 po upadku muru berlińskiego zaangażowała się w powstający ruch demokratyczny. Pod koniec 1989 Merkel dołączyła się do nowej partii „Demokratischer Aufbruch” (Demokratyczny Przełom). Po pierwszych demokratycznych wyborach w NRD uzyskała pracę jako zastępca rzecznika rządu Lothara de Maizière’a. Po zjednoczeniu Niemiec w październiku 1990 i wyborach ogólnoniemieckich, została deputowaną do Bundestagu oraz ministrem do spraw kobiet i młodzieży w rządzie Helmuta Kohla. W 1994 została ministrem środowiska, ochrony zasobów naturalnych i bezpieczeństwa jądrowego. Kariera w CDU Kiedy Helmut Kohl przegrał wybory w 1998, Merkel zajmowała stanowisko sekretarza generalnego CDU. W wyniku skandalu finansowego, który wybuchł wewnątrz partii, wielu prominentnych polityków CDU zostało skompromitowanych, przede wszystkim były kanclerz Kohl oraz ówczesny przewodniczący CDU Wolfgang Schäuble. Merkel oficjalnie skrytykowała swojego byłego szefa Helmuta Kohla i zastąpiła Schäublego na stanowisku lidera CDU, zostając jednocześnie w 2000 pierwszą kobietą na tym stanowisku. 30 maja 2005 została kandydatką CDU i CSU na stanowisko kanclerza Niemiec. Kanclerz Niemiec We wrześniu 2005 CDU pod jej przewodnictwem wraz z CSU wygrała wybory parlamentarne w Niemczech. Po długich negocjacjach z socjaldemokratyczną SPD 9 października 2005 uzgodniono utworzenie Wielkiej Koalicji partii CDU/CSU-SPD. Stanowisko kanclerza Niemiec przypadło Angeli Merkel, która została pierwszą w Niemczech kobietą na tym stanowisku. 22 listopada 2005 Bundestag zatwierdził Merkel na stanowisku kanclerza Niemiec. W 2009 roku ponownie wygrała wybory parlamentarne. Tym razem lepszy wynik wyborczy pozwolił jej zastąpić wielką koalicję koalicją z FDP. W 2013 po raz trzeci wygrała wybory parlamentarne. Jednak wskutek porażki w wyborach jej partnera koalicyjnego (FDP) ponownie zawiązała koalicję z SPD (tzw. wielką koalicję). Merkel jest porównywana często do byłej premier Wielkiej Brytanii Margaret Thatcher (obie są uznawane za silne kobiety-polityków) i z tego powodu nazywana jest Żelazną Dziewczynką (Kanclerz Kohl zwykł mawiać o Merkel w formie das Mädchen – dziewczynka) lub po prostu Angie (przydomek nadała jej niemiecka prasa). Angela Merkel po zaprzysiężeniu na kanclerza, wstawiła do swego gabinetu portret carycy Katarzyny II pochodzącej z Pomorza (ze Szczecina), rejonu, z którym Angela Merkel jest szczególnie związana[12]. Polityka europejska W 2007 poparła inicjatywę Nicolasa Sarkozy’ego polegającą na powołaniu „rady starszych” UE. Przemawiając podczas obchodów 50. rocznicy powstania Związku Wypędzonych poparła ideę budowy Centrum przeciwko Wypędzeniom[13]. Życie osobiste W 1977 poślubiła studenta fizyki Ulricha Merkela. Małżeństwo to zakończyło się rozwodem w 1982[14]. Jej drugi mąż to profesor chemii kwantowej Joachim Sauer, który rzadko angażuje się w życie publiczne. Angela Merkel nie ma dzieci, ale jej mąż Joachim Sauer ma dwóch dorosłych synów[15]. Apolonia Kaźmierczak z domu Bilewicz (1826-1903)[6] Ludwik Rychlicki (1866-1942)[6] Anna Rychlicka[6] z domu Kaźmierczak (1867-1943) Ludwig Wojciechowski[6] Józef[6] (1902-1970) Helena[6] (1903-1908) Marianna[6] (1904-1913) Jan[6] (1906-1986) Ludwig Kasner (Ludwig Kazmierczak) (1896-1959) Margerethe Kasner[6] (Margerethe Kazmierczak) Willi Jentsch Gertrude Jentzsch z domu Drange[6] inni potomkowie Horst Kasner (Horst Kazmierczak) (1926-2011)[7] Herlind Jentzsch[6] Ulrich Merkel Angela Merkel 1954- Joachim Sauer Nagrody i wyróżnienia Doktoraty honoris causa Uniwersytet Hebrajski (2007) Uniwersytet w Lipsku (3 czerwca 2008) Politechnika Wrocławska (25 września 2008)[16] Uniwersytet w Bernie Uniwersytet Tel Awiwu Nagroda Karola Wielkiego (2008) Przypisy http://bka.gv.at/site/cob__60350/6597/default.aspx Werner Faymann: „Dank für konstruktive Zusammenarbeit zwischen Deutschland und Österreich”. Także [aŋˈɡeːla doʀoˈteːa ˈmɛʁkl̩]. jsat: Kanclerz Merkel najbardziej wpływową kobietą świata wg „Forbesa”. rp.pl, 2011-08-24. [dostęp 2015-12-13]. Angela Merkel, Person of the year (ang.). time.com. [dostęp 2015-12-09]. Angela Merkel ma polskie korzenie. Jej dziadek pochodził z Poznania (pol.). TVN24.pl, 2013-03-14. [dostęp 2013-03-14]. Piotr Bojarski: Dziadek Angeli Merkel był w armii Hallera. Walczył z Niemcami? (pol.). W: Gazeta.pl Wiadomości [on-line]. Gazeta Wyborcza, 2013-03-22. [dostęp 2013-03-24]. Kanzlerin Angela Merkel ist zu einem Viertel Polin (niem.). welt.de, 2013-03-13. [dostęp 2013-03-13]. Natasza Jatczyńska: Dziadkowie Angeli Merkel pochodzą z Elbląga. Polska, 2008-06-16. [dostęp 2011-01-18]. Wendelin Gabrysch: Wir sind so stolz auf unsere Andzela Merkel! (niem.). BZ Online, 2005-10-16. [dostęp 2011-01-19]. Bartosz T. Wieliński: Miasto, w którym Angela Merkel spędziła młodość. Dlaczego tak jej tu nie lubią? (pol.). W: Gazeta Wyborcza [on-line]. Agora SA, 2013-09-19. [dostęp 2013-09-27]. Alexander Osang, Die Schläferin., „Der Spiegel”. Kate Connolly: Merkel takes office as Chancellor but clouds are already gathering (ang.). The Telegraph, 2005-11-23. [dostęp 2011-01-18]. Merkel na rocznicy Związku Wypędzonych. TVN24.pl, 2007-10-22. [dostęp 2011-01-18]. Biographie: Angela Merkel (niem.). Haus der Geschichte der Bundesrepublik Deutschland. [dostęp 2011-01-18]. James M Klatell: Germany’s First Fella. Angela Merkel Is Germany’s Chancellor; But Her Husband Stays Out Of The Spotlight (ang.). CBS News, 2006-08-09. [dostęp 2011-01-18]. Tytuły doktora honoris causa nadane przez Politechnikę Wrocławską. portal.pwr.wroc.pl. [dostęp 23 lutego 2011]. Linki zewnętrzne Angela Merkel – strona prywatna [pokaż] p • d • e Kanclerze Niemiec [pokaż] p • d • e Czwarty rząd Helmuta Kohla (1991-1994) [pokaż] p • d • e Piąty rząd Helmuta Kohla [pokaż] p • d • e Pierwszy rząd Angeli Merkel [pokaż] p • d • e Drugi rząd Angeli Merkel [pokaż] p • d • e Trzeci rząd Angeli Merkel [pokaż] p • d • e Przewodniczący CDU [pokaż] p • d • e Szefowie państw i rządów Europy [pokaż] p • d • e Przewodniczący Rady Europejskiej [pokaż] p • d • e Człowiek Roku tygodnika „Time” [pokaż] p • d • e Laureaci nagrody Karola Wielkiego Kontrola autorytatywna (osoba): ISNI: 0000 0001 0871 1294 VIAF: 12584821 LCCN: n94109915 GND: 119545373 NDL: 001183709 BnF: 15023978d SUDOC: 05858112X NKC: js20050725012 NTA: 268026734 Open Library: OL638151A WorldCat Kategorie: Niemieccy chemicy Politycy CDU Deputowani Bundestagu Kanclerze Niemiec Niemieccy ministrowie Działacze CDU (NRD) Absolwenci Uniwersytetu w Lipsku Odznaczeni Krzyżem Wielkim Orderu Infanta Henryka (Portugalia) Odznaczeni Orderem Zasługi (Norwegia) Odznaczeni Medalem Wolności Odznaczeni Orderem Słońca Peru Odznaczeni Orderem Stara Płanina Odznaczeni Orderem Zasługi Republiki Federalnej Niemiec Odznaczeni Orderem Zasługi Republiki Włoskiej Laureaci Międzynarodowej Nagrody Karola Wielkiego Doktorzy honoris causa Politechniki Wrocławskiej Ludzie związani z Berlinem Urodzeni w 1954 Menu nawigacyjne Nie jesteś zalogowany Dyskusja Edycje Utwórz konto Zaloguj się Artykuł Dyskusja Czytaj Edytuj Historia i autorzy Strona główna Losuj artykuł Kategorie artykułów Najlepsze artykuły Częste pytania (FAQ) Dla czytelników O Wikipedii Zgłoś błąd Kontakt Wspomóż Wikipedię Dla wikipedystów Pierwsze kroki Portal wikipedystów Ogłoszenia Zasady Pomoc Ostatnie zmiany Narzędzia Linkujące Zmiany w linkowanych Prześlij plik Strony specjalne Link do tej wersji Informacje o tej stronie Element Wikidanych Cytowanie tego artykułu Drukuj lub eksportuj Utwórz książkę Pobierz jako PDF Wersja do druku W innych projektach Wikimedia Commons Wikicytaty W innych językach Afrikaans Alemannisch አማርኛ العربية Aragonés Arpetan Asturianu Azərbaycanca বাংলা Bân-lâm-gú Беларуская Беларуская (тарашкевіца)‎ Български Boarisch བོད་ཡིག Bosanski Brezhoneg Català Чӑвашла Čeština Cymraeg Dansk Deitsch Deutsch Dolnoserbski Eesti Ελληνικά English Español Esperanto Estremeñu Euskara فارسی Føroyskt Français Frysk Gaeilge Gaelg Gàidhlig Galego 客家語/Hak-kâ-ngî 한국어 Hausa Հայերեն हिन्दी Hornjoserbsce Hrvatski Ido Ilokano Bahasa Indonesia Interlingua Interlingue Íslenska Italiano עברית Basa Jawa ქართული Қазақша Kernowek Kiswahili Kurdî Ladino Latina Latviešu Lëtzebuergesch Lietuvių Limburgs Lumbaart Magyar Македонски Malagasy മലയാളം मराठी مصرى مازِرونی Bahasa Melayu Монгол မြန်မာဘာသာ Nāhuatl Nederlands नेपाली 日本語 Norsk bokmål Norsk nynorsk Novial Occitan Олык марий Oʻzbekcha/ўзбекча ਪੰਜਾਬੀ Pangasinan پنجابی پښتو Перем Коми Plattdüütsch Português Reo tahiti Română Runa Simi Русский Саха тыла Sámegiella Scots Seeltersk Shqip Sicilianu Simple English Slovenčina Slovenščina کوردیی ناوەندی Српски / srpski Srpskohrvatski / српскохрватски Suomi Svenska Tagalog தமிழ் Татарча/tatarça Tetun ไทย Тоҷикӣ Türkçe Українська اردو Tiếng Việt Volapük Winaray 吴语 ייִדיש Yorùbá 粵語 Zazaki Zeêuws 中文 मैथिली Edytuj linki Tę stronę ostatnio zmodyfikowano o 21:07, 2 kwi 2016. Tekst udostępniany na licencji Creative Commons: uznanie autorstwa, na tych samych warunkach, z możliwością obowiązywania dodatkowych ograniczeń. Zobacz szczegółowe informacje o warunkach korzystania.
Brat ahmeda • 2016-05-12 10:13:37
Bunkrów nie ma ale i tak jest zajebiscie
Marcin Kaliński • 2016-05-12 10:12:23
tata zablokowal mi karte bankowom,i nie moge kupic kosy!111 zaraz go pobije!11
ahhmed • 2016-05-12 10:10:38
რუნები ან რუნული წარწერები — ძველი გერმანელების დამწერლობა, გამოიყენებოდა I—II საუკუნეებიდან XII საუკუნემდე თანამედროვე დანიის, შვედეთისა და ნორვეგიის ტერიტორიაზე, X—XIII საუკუნეებში ისლანდიასა და გრენლანდიაში, ხოლო შვედეთის პროვინცია დალარნაში XIX საუკუნემდე. რუნებს აქვთ სპეციფიკურად კუთხოვანი ფორმა, რომელიც მორგებულია ეპიგრაფიკას. ზოგიერთი სპეციალისტი რუნებს ჩრდილოიტალიური ანბანის მოდიფიკაციად მიიჩნევს. ცნობილია რუნებით შესრულებული წარწერები ქვაზე
Ja • 2016-05-12 10:09:18
Bezpośrednią przyczyną wojny stało się zamordowanie 28 czerwca 1914r. w Sarajewie (stolica Bośni i Hercegowiny) austriackiego następcy tronu, arcyksięcia Franciszka Ferdynanda. Zginął on z rąk serbskich terrorystów, inspirowanych przez serbski wywiad. Austriacy, choć nie dysponowali dowodami świadczącymi o takim spisku, chcieli wykorzystać to wydarzenie do rozprawienia się z Serbią, główną ich rywalką w gromadzeniu ziem południowosłowiańskich. W kategoriach generalnych przyczynę wojny stanowiło zniszczenie równowagi europejskiej ustanowionej na kongresie wiedeńskim w 1815r., a opierającej się na wzajemnym równoważeniu sił 5 mocarstw (Rosji, Austrii, Prus, Francji i Wielkiej Brytanii). Równowaga ta załamała się w wyniku zjednoczenia Niemiec i ich dążeń do hegemoni. Nasilające się od końca XIX w. sprzeczności interesów wielkich mocarstw wyrażały się m.in. w: -rywalizacji Rosji oraz Austro-Węgier i Niemiec o wpływy na Bałkanach; -rywalizacji Niemiec i Wielkiej Brytanii o wpływy na Bliskim Wschodzie oraz panowanie na morzach; -dążeniu Niemiec do rozszerzenia swych posiadłości kolonialnych kosztem Wielkiej Brytanii i Francji; -dążeniu Francji do odzyskania terenów utraconych w latach 1870-1871 na rzecz Prus. W kategoriach generalnych jedną z ważniejszych przyczyn wojny był intensywnych uczuć narodowych.
Jakup Szostak • 2016-05-12 10:07:35
Mtełusz masz racje
Matełusz łyszkiewicz • 2016-05-12 10:03:45
słabe bo nie ma cipkuf