Na stronie używamy cookies. Korzystanie z witryny oznacza zgodę na ich wykorzystywanie. Szczegóły znajdziesz w Regulaminie.
ZAMKNIJ X

Straty terytorialne Polski w okresie rozbicia dzielnicowego (utrata Pomorza, Śląska, uniezależnienie się Mazowsza)

Ostatnio komentowane
kappa xdddddddd
kk • 2016-12-07 19:00:41
Do d**y
Hn 88H • 2016-12-06 20:48:20
Polecam
Ola6a • 2016-12-05 19:19:19
super
sr • 2016-12-05 18:58:48
Dzięki za pomoc!
Uczeń • 2016-12-05 17:25:49
Autor:
Drukuj
Drukuj
Rozmiar
AAA

Straty terytorialne Polski w okresie rozbicia dzielnicowego (utrata Pomorza, Śląska, uniezależnienie się Mazowsza)

Okres rozbicia dzielnicowego w Polsce umownie datuję się od śmierci Bolesława Krzywoustego w roku 1138 i podziału państwa na podstawie jego testamentu, aż do roku 1320 – koronacji na króla Polski Władysława Łokietka. W tym czasie Polska na stałe, bądź też przejściowo utraciła następujące obszary – Pomorze Zachodnie i Wschodnie, Mazowsze, Śląsk, ziemie lubuską i chełmińską oraz Nową Marchię z Sanokiem.

Pomorze Zachodnie na mocy testamentu Bolesława Krzywoustego znajdowało się pod władzą zwierzchnią seniora. Obszary te utraciły związek z Polską w efekcie podporządkowania w latach 1181 – 1185 tymczasowo Niemcom, następnie w latach 1185 – 1227 Danii oraz do drugiej połowy XIII w. Brandenburgii. W roku 1338 Pomorze Zachodnie uzyskało niezależność, a następnie znalazło się ponownie we władaniu Niemiec. Do Polski powróciło dopiero po Drugiej Wojnie Światowej.

Pomorze Wschodnie zostało utracone w roku 1308. W pierwszej kolejności w efekcie najazdu Bradenburczyków, a następnie Krzyżaków. Atak tych ostatnich zakończył się rzezią Gdańska – przyłączeniem Pomorza Wschodniego do państwa Zakonu Krzyżackiego. Na mocy postanowień z drugiego pokoju toruńskiego, z roku 1466 – powróciło do Polski

Polecamy również:

Komentarze (0)
5 + 5 =