Na stronie używamy cookies. Korzystanie z witryny oznacza zgodę na ich wykorzystywanie. Szczegóły znajdziesz w Regulaminie.
ZAMKNIJ X

Straty terytorialne Polski w okresie rozbicia dzielnicowego (utrata Pomorza, Śląska, uniezależnienie się Mazowsza)

Ostatnio komentowane
xd
xd • 2018-01-23 19:58:18
mik, za język polski, także radzę się wziąć. ;)
A • 2018-01-23 19:16:59
jest baredzo ciekawy
lol • 2018-01-23 15:11:56
elo
pedal • 2018-01-22 08:01:22
vit. c rozpuszczalna w wodzie
beka • 2018-01-21 21:32:49
Autor:
Drukuj
Drukuj
Rozmiar
AAA

Straty terytorialne Polski w okresie rozbicia dzielnicowego (utrata Pomorza, Śląska, uniezależnienie się Mazowsza)

Okres rozbicia dzielnicowego w Polsce umownie datuję się od śmierci Bolesława Krzywoustego w roku 1138 i podziału państwa na podstawie jego testamentu, aż do roku 1320 – koronacji na króla Polski Władysława Łokietka. W tym czasie Polska na stałe, bądź też przejściowo utraciła następujące obszary – Pomorze Zachodnie i Wschodnie, Mazowsze, Śląsk, ziemie lubuską i chełmińską oraz Nową Marchię z Sanokiem.

Pomorze Zachodnie na mocy testamentu Bolesława Krzywoustego znajdowało się pod władzą zwierzchnią seniora. Obszary te utraciły związek z Polską w efekcie podporządkowania w latach 1181 – 1185 tymczasowo Niemcom, następnie w latach 1185 – 1227 Danii oraz do drugiej połowy XIII w. Brandenburgii. W roku 1338 Pomorze Zachodnie uzyskało niezależność, a następnie znalazło się ponownie we władaniu Niemiec. Do Polski powróciło dopiero po Drugiej Wojnie Światowej.

Pomorze Wschodnie zostało utracone w roku 1308. W pierwszej kolejności w efekcie najazdu Bradenburczyków, a następnie Krzyżaków. Atak tych ostatnich zakończył się rzezią Gdańska – przyłączeniem Pomorza Wschodniego do państwa Zakonu Krzyżackiego. Na mocy postanowień z drugiego pokoju toruńskiego, z roku 1466 – powróciło do Polski

Polecamy również:

Komentarze (0)
2 + 5 =