Na stronie używamy cookies. Korzystanie z witryny oznacza zgodę na ich wykorzystywanie. Szczegóły znajdziesz w Regulaminie.
ZAMKNIJ X

Spór o inwestyturę w Europie po 1085 roku. Konkordat wormacki - postanowienia

Ostatnio komentowane
pozytywnym skutkiem takiej "rozpierduchy"oczywiście dla jej twórców to dziękczynne pos...
mamiona • 2017-01-19 23:31:18
ok ale za krutki
gabriellla • 2017-01-19 16:12:39
... xD
xD • 2017-01-18 18:54:11
lol
żomuś • 2017-01-17 17:09:09
wow
lol • 2017-01-17 16:18:42
Autor:
Drukuj
Drukuj
Rozmiar
AAA

Spór o inwestyturę w Europie po 1085 roku. Konkordat wormacki - postanowienia

Spór o wybór biskupów między władzą świecką, a duchową doprowadził do otwartego konfliktu między Cesarstwem a Papiestwem. Walka rozegrała się między cesarzem Henrykiem IV i papieżem Grzegorzem VII. Ostatecznie ten pierwszy doprowadził do wygnania papieża ze Stolicy Apostolskiej i obsadzenia swojego kandydata na nowego biskupa Rzymu. Spór nie został jednak rozstrzygnięty.

W roku 1111 cesarz Henryk V był skłony zrezygnować z praw do inwestytury urzędników duchownych, pod warunkiem rezygnacji Rzymu z otrzymywania lenn z rąk monarchy. Rok później doszło do zawarcia konkordatu w Wormacji.

Na podstawie ugody między cesarzem, a papieżem Kalikstem II ten pierwszy zrezygnował z inwestytury biskupów oraz opatów. Biskupów miał powoływać papież i tym samym przekazywać im władzę duchowną, a władze polityczną nadawał im cesarza. Ponad to władca niemiecki został pozbawiony wpływu na wybór kolejnych papieży.

W ten sposób zakończył się spór o inwestyturę. Stanowił on jednak tylko część sporu o dominacje w ówczesnym świecie chrześcijańskim. Walki o prymat pomiędzy cesarstwem, a papiestwem trwała nadal.

Kolejny władca – Fryderyk Barbarossa, był zwolennikiem podporządkowania władzy papieskiej cesarzowi.

Polecamy również:

Komentarze (0)
3 + 3 =