Na stronie używamy cookies. Korzystanie z witryny oznacza zgodę na ich wykorzystywanie. Szczegóły znajdziesz w Regulaminie.
ZAMKNIJ X

Spór o inwestyturę - przebieg (klątwa papieska i Canossa), skutki

Ostatnio komentowane
"Konstytucja zbudowana jest z XIII artykułów" (rozdziałów) "Łączna liczba artykuł...
Patrycja • 2017-11-19 19:51:57
ŚWIETNE TO! ;D
Ja • 2017-11-19 12:36:05
Zamieszczone na tej stronie linki nie powinny znajdować się na stronie adresowanej do dz...
zaangażowana • 2017-11-19 10:50:47
przyda się na polski
kiedy idziesz ulicą a tu nagle żul • 2017-11-18 13:08:26
P. Beata - najlepsza pani od chemi
123 • 2017-11-17 07:45:38
Autor:
Drukuj
Drukuj
Rozmiar
AAA

Spór o inwestyturę - przebieg (klątwa papieska i Canossa), skutki

Ruch reformatorski powstały po upadku autorytetu kościoła w X w. rozpoczął się w Cluny (opactwie benedyktyńskim). W tym samym okresie powstała sieć klasztorów uznająca przywództwo Cluny oraz skupiająca ówczesne najwybitniejsze jednostki ze stanu duchownego.

W XI w. udało im się zdobyć wpływy na dworze papieskim, a już w połowie XI w. został zmieniony sposób wyboru papieża. W roku 1059 papież Mikołaj II ustalił regulamin wyborów papieskich. Według niego elekcja miała się odbywać od tej pory w zamkniętym gronie kardynałów – konklawe. Zmiana ta pozbawiła cesarza dotychczasowej możliwości wywierania wpływów i nacisków na wybór nowego biskupa Rzymu.

W roku 1075 papież Grzegorz VII sformułował swój program współdziałania cesarstwa i papiestwa, w odręcznej notatce, nie przeznaczonej do publikacji – Dictatus papae. Zgodnie z postulatami zawartymi w dokumencie, papież dysponował insygniami cesarskimi, mógł detronizować cesarzy, miał prawo zmieniać ich dekrety i postanowienia, nie mógł być sądzony. Ten sposób prowadzenia polityki określany jest jako papocezaryzm – przewaga władzy duchowej nad władzą świecką.

Ówcześni władcy świeccy nie mogli jednak poprzeć działań Kościoła zmierzających do

Polecamy również:

Komentarze (0)
4 + 3 =