Na stronie używamy cookies. Korzystanie z witryny oznacza zgodę na ich wykorzystywanie. Szczegóły znajdziesz w Regulaminie.
ZAMKNIJ X

Rokosz Lubomirskiego - przyczyny, postulaty, skutki

Ostatnio komentowane
bardzo lubie to moja rodzina
kalioficjalny • 2018-01-18 13:08:57
Chłopiec trzyma bagnet? Wolność trzyma bagnet?
Kuba • 2018-01-18 09:57:13
ten tekst jest bardzo osobisty
stalker • 2018-01-16 19:50:27
www.wp.pl
as • 2018-01-15 17:25:25
Ty fajny
Fajnioszek • 2018-01-14 21:10:46
Autor:
Drukuj
Drukuj
Rozmiar
AAA

Rokosz Lubomirskiego - przyczyny, postulaty, skutki

Jerzy Sebastian Lubomirski sławę, jako znakomity wódz ugruntował w toku wojny polsko – szwedzkiej w lat 1655 – 1660. Wówczas to w odróżnieniu od większości szlachty, opowiedział się po stronie króla – Jana II Kazimierza Wazy.

Sytuacja uległa zmianie w roku 1661. Wówczas to Lubomirski wystąpił przeciwko planom dworu przeprowadzenia elekcji za życia króla – vivente rege. Był on bowiem przeciwnikiem sojuszu Rzeczpospolitej z Francją. W latach 1661 – 1664 Lubomirski stał na czele opozycji sejmowej. Sprzeciwiał się wówczas wzmocnieniu władzy królewskiej, postępowym reformom ustrojowym – bronił wolności szlacheckiej.

Ostatecznie doszło do oskarżenia Jerzego Sebastiana Lubomirskiego o związki z obcymi państwami oraz podżeganie wojska do buntu. W roku 1664 przywódca opozycji został skazany przez sąd sejmowy na banicje, utratę urzędów oraz konfiskatę dóbr.

W tej sytuacji Lubomirski uszedł na Śląsk. Przebywając na banicji nawiązał kontakty z cesarzem Leopoldem I, elektorem Brandenburgii Fryderykiem Wilhelmem i królem Szwecji Karolem XI. W efekcie udało mu się uzyskać ich wsparcie materialne. Wydał również manifest, w którym przedstawiał siebie jako głównego obrońcę wolności wobec absolutyzmu

Polecamy również:

Komentarze (0)
2 + 4 =