Na stronie używamy cookies. Korzystanie z witryny oznacza zgodę na ich wykorzystywanie. Szczegóły znajdziesz w Regulaminie.
ZAMKNIJ X

Rokosz Lubomirskiego - przyczyny, postulaty, skutki

Ostatnio komentowane
pozytywnym skutkiem takiej "rozpierduchy"oczywiście dla jej twórców to dziękczynne pos...
mamiona • 2017-01-19 23:31:18
ok ale za krutki
gabriellla • 2017-01-19 16:12:39
... xD
xD • 2017-01-18 18:54:11
lol
żomuś • 2017-01-17 17:09:09
wow
lol • 2017-01-17 16:18:42
Autor:
Drukuj
Drukuj
Rozmiar
AAA

Rokosz Lubomirskiego - przyczyny, postulaty, skutki

Jerzy Sebastian Lubomirski sławę, jako znakomity wódz ugruntował w toku wojny polsko – szwedzkiej w lat 1655 – 1660. Wówczas to w odróżnieniu od większości szlachty, opowiedział się po stronie króla – Jana II Kazimierza Wazy.

Sytuacja uległa zmianie w roku 1661. Wówczas to Lubomirski wystąpił przeciwko planom dworu przeprowadzenia elekcji za życia króla – vivente rege. Był on bowiem przeciwnikiem sojuszu Rzeczpospolitej z Francją. W latach 1661 – 1664 Lubomirski stał na czele opozycji sejmowej. Sprzeciwiał się wówczas wzmocnieniu władzy królewskiej, postępowym reformom ustrojowym – bronił wolności szlacheckiej.

Ostatecznie doszło do oskarżenia Jerzego Sebastiana Lubomirskiego o związki z obcymi państwami oraz podżeganie wojska do buntu. W roku 1664 przywódca opozycji został skazany przez sąd sejmowy na banicje, utratę urzędów oraz konfiskatę dóbr.

W tej sytuacji Lubomirski uszedł na Śląsk. Przebywając na banicji nawiązał kontakty z cesarzem Leopoldem I, elektorem Brandenburgii Fryderykiem Wilhelmem i królem Szwecji Karolem XI. W efekcie udało mu się uzyskać ich wsparcie materialne. Wydał również manifest, w którym przedstawiał siebie jako głównego obrońcę wolności wobec absolutyzmu

Polecamy również:

Komentarze (0)
5 + 4 =