Na stronie używamy cookies. Korzystanie z witryny oznacza zgodę na ich wykorzystywanie. Szczegóły znajdziesz w Regulaminie.
ZAMKNIJ X

Polityka zagraniczna II RP (1918-1939)

Ostatnio komentowane
genialne
bobo • 2017-06-20 19:33:18
Przepraszam, ale islam nie jest religią a ideologią która podporządkowuje sobie wszyst...
Dyabeł • 2017-06-14 09:57:54
nie wiem o co ci chodzi
To ja • 2017-06-13 20:59:19
Interesujące no ;)
Olcix • 2017-06-13 14:33:24
o czym to jest? Czytam od wielu lat,różną literaturę, ale nie polecam
ja • 2017-06-13 09:35:58
Autor:
Drukuj
Drukuj
Rozmiar
AAA

Polityka zagraniczna II RP (1918-1939)

II Rzeczpospolita już od pierwszych lat swojego istnienia znajdowała się w wysoce niekorzystnej sytuacji pod względem położenia geograficznego. Państwo polskie, ciągle przecież dopiero w stanie odbudowy i scalania po wieku zaborów, leżało pomiędzy Niemcami i Związkiem Radzieckim, z których oba te państwa był negatywnie nastawione do samej nawet idei istnienia niezależnej Polski.  Na domiar złego walki o granice z lat 1918 – 1922 spowodowały, że również sąsiedzi Polski byli do niej wrogo nastawieni, z wyjątkiem Rumunii i Łotwy.

Ze względu na szybkie zmiany rządów i upadki kolejnych gabinetów, stanowisko ministra spraw zagranicznych było w latach 1918 - 1926 obsadzane aż przez czternastu ministrów. Większość z nich spędziła na urzędzie zaledwie kilka miesięcy. Na uwagę zasługuje głównie Ignacy Jan Paderewski, pełniący tą funkcję w czasie konferencji pokojowej z Niemcami w Paryżu w 1919 roku. Bardzo krótko ministrem był nawet Roman Dmowski, czołowy działacz prawicy. Sytuacja zmieniła się po roku 1926 i zamachu majowym. Od tego momentu tekę ministra spraw zagranicznych dzierżyło jedynie dwóch ministrów - August Zaleski (1926 - 1932) i Józef Beck (1932 - 1939). Oboje byli związani z obozem

Polecamy również:

Komentarze (0)
3 + 4 =