Na stronie używamy cookies. Korzystanie z witryny oznacza zgodę na ich wykorzystywanie. Szczegóły znajdziesz w Regulaminie.
ZAMKNIJ X

Powstanie Układu Słonecznego - teoria, ewolucja

Ostatnio komentowane
Do d**y
Hn 88H • 2016-12-06 20:48:20
Polecam
Ola6a • 2016-12-05 19:19:19
super
sr • 2016-12-05 18:58:48
Dzięki za pomoc!
Uczeń • 2016-12-05 17:25:49
Moja nauczcielka zagroziła mi że pozwie mnie do sądu jak na wypracowania będe kopiowal...
drtjfghjfcghfcgh • 2016-12-05 15:17:27
Właściciel:
Drukuj
Drukuj
Rozmiar
AAA

Powstanie Układu Słonecznego - teoria, ewolucja

Pierwszy model powstania Układu Słonecznego powstał w XVIII wieku, a jego autorami byli Emanuel Swedenborg, Immanuel Kant i Pierre Simon de Laplace. Ich hipoteza zakładała powstanie Słońca, Ziemi i całego Układu Słonecznego z mgławicy słonecznej (planetarnej). Teoria ta wielokrotnie była poddawana krytyce, stała się jednak po uszczegółowieniu podstawą teorii powstania i ewolucji Układu Słonecznego obowiązującej współcześnie.

Układ Słoneczny powstał z obłoku międzygwiazdowego o średnicy kilku lat świetlnych, będącego zagęszczeniem gazu (przede wszystkim wodoru i helu) i pyłu kosmicznego.  Około 4,6 mld lat temu pod wpływem zaburzenia zewnętrznego, np. wybuchu supernowej w stosunkowo niedużej odległości obłok ten zaczął się kurczyć (zapadać grawitacyjnie). Z kurczeniem się obłoku wiązał się wzrost jego gęstości i temperatury. Zaczął się też tworzyć wirujący dysk protoplanetarny o średnicy około 200 jednostek astronomicznych. W jego centrum  na skutek kurczenia powstało protosłońce. Gdy jego temperatura wzrosła do kilku tysięcy °C, zaczęło świecić, a gdy temperatura w jego wnętrzu przekroczyła 10 mln °C, rozpoczęły się w nim reakcje syntezy wodoru w hel. Dzięki wytwarzaniu i emisji energii

Autor: dr Krzysztof Jarzyna z Instytutu Geografii UJK w Kielcach

Polecamy również:

  • Słońce - budowa, aktywność

    Słońce jest centralną gwiazdą w Układzie Słonecznym. Wokół niej krążą planety, planety karłowate i małe ciała Układu Słonecznego (w tym komety i planetoidy). Jest ono głównym źródłem energii docierającej do powierzchni Ziemi i innych ciał Układu Słonecznego, a zarazem najjaśniejszym obiektem na... Więcej »

  • Planety wewnętrzne - cechy (Merkury, Wenus, Ziemia i Mars)

    Merkury, Wenus, Ziemia i Mars – 4 wewnętrzne planety Układu Słonecznego – są planetami skalistymi. Składają się z minerałów o wysokich temperaturach topnienia: żelaza i niklu, które budują ich jądra oraz krzemianów tworzących płaszcz i skorupę. Ich gęstość jest więc duża. Więcej »

  • Planety zewnętrzne - cechy (Jowisz, Saturn, Uran, Neptun)

    Planety zewnętrzne nazywane są gazowymi olbrzymami. Jowisz i Saturn mają budulec podobny do Słońca, składają się w większości z wodoru i helu. Uran i Neptun zbudowane są głównie z lodu oraz zamarzniętego amoniaku i metanu, tak że niektórzy astronomowie zaliczają je do odrębnej kategorii planet –... Więcej »

  • Naturalne satelity (księżyce) planet Układu Słonecznego

    Księżyc (naturalny satelita) jest ciałem niebieskim obiegającym planetę, planetę karłowatą lub planetoidę. Stwierdzenie to jest pewnym uproszczeniem, gdyż  zarówno księżyce, jak i ciała z którymi są grawitacyjnie związane (np. planety), krążą wokół wspólnego centrum masy układu.... Więcej »

Komentarze (0)
5 + 3 =