Na stronie używamy cookies. Korzystanie z witryny oznacza zgodę na ich wykorzystywanie. Szczegóły znajdziesz w Regulaminie.
ZAMKNIJ X

Paradoks bliźniąt

Ostatnio komentowane
ten nademną to pedał XD
mojstaryjestfanatykiemwedkarstwa • 2016-12-03 17:51:08
elo
lolek • 2016-12-03 10:57:03
I tak nie zdacie cfele XD
Ruhaczmateg • 2016-12-01 17:33:21
wtf
nicnieumiem • 2016-12-01 12:36:50
trudne. z kartkówki mam 2
lolek 004 • 2016-12-01 12:35:11
Autor:
Drukuj
Drukuj
Rozmiar
AAA

Paradoks bliźniąt

Paradoks bliźniąt jest myślowym eksperymentem mającym na celu wykazanie domniemanych nieprawidłowości w zjawisku dylatacji czasu, wynikającym ze szczególnej teorii względności.

Eksperyment ten polega na wysłaniu jednego z braci bliźniaków z dużą prędkością w kosmos i pozostawieniu drugiego z braci na Ziemi. Ponieważ prędkość bliźniaka, będącego w kosmosie, jest względem Ziemi stosunkowo duża, to czas w jego przypadku powinien płynąć wolniej. Zatem po powrocie na Ziemię proces starzenia powinien być u niego o wiele mniej zaawansowany, niż w przypadku brata, który pozostał na Ziemi. Jednak z punktu widzenia brata znajdującego się w statku kosmicznym można powiedzieć, że to on znajduje się w spoczynku, a Ziemia oddala się od niego z prędkością równą co do wartości prędkości statku. Zatem to brat bliźniak, który pozostał na Ziemi powinien mniej się zestarzeć. Obydwa założenia nie mogą być jednocześnie spełnione, więc mamy tu do czynienia z pewnego rodzaju paradoksem, który wydaje się przeczyć teorii Einsteina.

Wspomniany paradoks nie może mieć oczywiście miejsca, gdyż szczególna teoria względności dotyczy jedynie układów inercjalnych, tj. układów poruszających się ruchem jednostajnym prostoliniowym. Gdyby bracia mieli się spotkać, to statek kosmiczny zmuszony byłby do zmiany kierunku swojej prędkości, wówczas nie mógłby być on układem inercjalnym. Rację ma zatem brat, który pozostał na Ziemi, gdyż układ w którym się on znajduje może być traktowany jako inercjalny.

Pełne i prawidłowe rozwiązanie problemu opisanych bliźniąt może być dokonane jedynie w oparciu o ogólną teorię względności, która dotyczy m.in. układów nieinercjalnych i wiąże tempo upływu czasu z natężeniem pola grawitacyjnego.

Polecamy również:

  • Czas życia mezonu Pi

    Wynikające ze szczególnej teorii względności zjawisko dylatacji czasu zostało potwierdzone doświadczalnie w eksperymentach związanych z mezonami π+. Więcej »

Komentarze (1)
2 + 2 =
Komentarze
Tomek • 2015-11-17 17:14:52
Stwierdzenia typu "wyjaśnienie paradoksu bliźniąt jest możliwe dopiero w OGÓLNEJ teorii względności" są NIEDOPUSZCZALNE. Jest to bowiem zjawisko GEOMETRYCZNE, będące tylko i wyłącznie własnością szczególnej teorii względności (za to przenoszące się do teorii ogólnej dzięki tzw. zasadzie równoważności). Wystarczy, by brat odlatujący rakietą spotkał po drodze rakietę wracającą na ziemię i przekazał jej wskazanie swojego zegara w momencie mijania (np. alfabetem morsa). A następnie kapitan owej rakiety przekazał to wskazanie oraz różnicę czasu swojego zegara między spotkaniem odległego a ziemskiego brata (brat równie dobrze mógłby "w locie" przesiąść się między rakietami, ale to ryzykowna zabawa). I brat na Ziemi mógłby naocznie się przekonać, że gdyby jego bliźniak właśnie powrócił, to byłby MŁODSZY. Dlaczego nie ma symetrii? Ano właśnie dlatego!!!! Brat na Ziemi przebywał stale w JEDNYM i tym samym układzie inercjalnym wyznaczonym przez swoją osobę. Natomiast rakiety, a więc związane z nimi układy inercjalne, były DWIE!!!! A teoria względności mówi tylko o symetrii między dwoma układami, a nie między jednym a parą innych (całą rodziną takich układów, zwanych mądrze kowędrującymi, gdyby faktycznie chcieć uwzględniać zmiany wartości i kierunku wektora prędkości rakiety). I tyle. Nie ma symetrii, to nie ma powodu, by wskazania były te same. Z wzorów Lorentza dedukujemy, że ruch swobodny (bliźniak na Ziemi) realizuje zasadę największego starzenia. Czyli bok trzeci potrafi być dłuższy od sumy dwóch pozostałych. Tak świat nam Bozia stworzyła, choć mogła inny!!!!