Na stronie używamy cookies. Korzystanie z witryny oznacza zgodę na ich wykorzystywanie. Szczegóły znajdziesz w Regulaminie.
ZAMKNIJ X

Doświadczenie Davissona i Germera

Ostatnio komentowane
Witam Dla mnie jednym z największych paradoksów współczesnego świata jest fakt,że p...
pawlo0 • 2017-08-16 17:57:59
WIEM,ŻE MISJE POKOJOWE ŚĄ BARDZO NIEBEZPIECZNE.Podziwiam ludzi,którzy są na misji,ż...
tereska1 • 2017-08-15 08:19:23
Dobre zestawienie. Polecam także ten artykuł http://edueduonline.pl/blog/e-mail-angielsk...
Sara • 2017-08-09 10:30:02
Umiem w matme wiem ile to jest pienc pluz czy
Kujon • 2017-08-08 17:08:22
ale ktoś trafił jak kulą w płot z Jarosławem Mądrym
b • 2017-08-11 12:35:03
Autor:
Drukuj
Drukuj
Rozmiar
AAA

Doświadczenie Davissona i Germera

Celem przeprowadzonego w roku 1927 przez Clintona Davissona i Lestera Germera doświadczenia było wykazanie falowych właściwości cząstek i potwierdzenie tym samym hipotezy de Broglie`a.
Doświadczenie polegało na przepuszczeniu wiązki szybkich elektronów przez kryształ glinu i rejestrowaniu ich przestrzennego rozkładu po odbiciu od tego kryształu.

Teoretycznie obliczona długość fali materii, stowarzyszonej z elektronami przyspieszonymi napięciem 100V wynosi 1,2•10-10m. Zatem gdyby elektrony te padły na przeszkodę o porównywalnej wielkości, to powinny one ulec zjawisku dyfrakcji, co potwierdziłoby falowe własności tych cząstek. Odległości pomiędzy sąsiednimi atomami w krysztale są rzędu wielkości atomu, czyli ok. 10-10m – zatem są porównywalnej wielkości z długością fali materii.
Rys. Schemat aparatury zastosowanej w doświadczeniu do padania dyfrakcji elektronów.

Wynik doświadczenia Davissona-Germera potwierdził falowe własności elektronów, gdyż otrzymany rozkład kątowy odbitych cząstek odpowiadał  właściwościom obrazu dyfrakcyjnego uzyskiwanego podczas oświetlania tego samego kryształu falą elektromagnetyczną o podobnej długości (promieniowanie rentgenowskie).

Po roku 1927 przeprowadzono jeszcze wiele szczegółowych badań dla różnych cząstek elementarnych oraz atomów. Nie znaleziono jednak żadnych odstępstw od hipotezy Louisa de Broglie`a.
Falowe właściwości elektronów znalazły zastosowanie w konstrukcji mikroskopów elektronowych. Zdolność rozdzielcza tych przyrządów jest o wiele lepsza od zdolności rozdzielczej mikroskopów. Jest tak dlatego, że długości fal materii są znacznie mniejsze od długości fal światła widzialnego, zatem zjawisko dyfrakcji w przypadku fal de Broglie`a zachodzi na o wiele mniejszych obiektach.

Polecamy również:

  • Zasada nieoznaczoności

    Zasada nieoznaczoności została sformułowana w 1927 roku przez niemieckiego fizyka Wernera Heisenberga i jest obecnie jednym z fundamentalnych praw mechaniki kwantowej. Więcej »

  • Efekt tunelowy

    Efekt tunelowy jest zjawiskiem kwantowym, polegającym na przechodzeniu cząstek przez barierę potencjału w przypadku, gdy ich całkowita energia ma mniejszą wartość od wysokości (wartości) bariery. Więcej »

  • Model Bohra budowy atomu wodoru

    Ogłoszony w 1913 roku przez duńskiego fizyka Nielsa Bohra model atomu wodoru zbudowany jest z dodatnio naładowanego jądra, wokół którego na orbicie eliptycznej (np. kołowej) krąży elektron. Więcej »

  • Analiza widmowa

    Analiza widmowa, zwana również spektralną, jest metodą określania składu chemicznego danej substancji na podstawie promieniowania elektromagnetycznego emitowanego lub absorbowanego przez nią. Więcej »

  • Kwantowy model atomu

    Obowiązujący obecnie kwantowy model atomu został zaproponowany w roku 1925 przez austriackiego fizyka Erwina Schrodingera. Opiera się on na podstawowych założeniach mechaniki kwantowej tj. na hipotezie Louisa de Broglie`a oraz zasadzie nieoznaczoności Wernera Heisenberga. Więcej »

Komentarze (0)
4 + 5 =