1. rola wiary:

Chrześcijaństwo było dominującą religią w Europie. Miało więc ogromny wpływ na życie codzienne ludzi. Na duchowieństwie opierała się ówczesna edukacja. Rzeczą do której dążono było zbawienie, a można je było uzyskać na różne sposoby. W literaturze średniowiecznej pokazywano przede wszystkim rycerzy oddanych królowi oraz ascetów ( “Legenda o świętym Aleksym”), jako wzory postępowań zapewniających zbawienie. Dla uzyskania zbawienia wyruszano na wyprawy krzyżowe, by walczyć z religią muzułmańską. Tak więc śmiało można stwierdzić, że wiara była podstawą życia i kultury średniowiecznej.
2. Nurt religijno- kościelny późnego średniowiecza znalazł wspólną płaszczyznę z nurtem mieszczańsko - plebejskim w jednej tylko dziedzinie: tematyce śmierci, która przenika twórczość pisarzy XIV i XV wieku, a także współczesną ikonografię. Hasło
memento mori (‘pamiętaj o śmierci’) stanowiło zawołanie tych czasów. Problematyka śmierci nie była obca wczesnemu średniowieczu; można powiedzieć, iż w ogóle była centralną problematyką średniowiecza. Wszelako śmierć w ujęciu np. św. Bernarda (jako oczekiwanie z utęsknieniem wyzwolenia z doczesności) lub twórców eposowych (jako chwalebne uwieńczenie rycerskiego losu) miała inny charakter. Była to śmierć wybawienie albo śmierć męczeńska, miara poświęcenia i przywiązania do wiary, a także śmierć bohaterska, konsekwencja rycerskiego rzemiosła. Śmierć późnego średniowiecza odarta jest z romantyki, jest czymś, co ma budzić uczucie grozy i lęku; jest śmiercią pojętą w sposób fizjologiczny, jako ohydny proces rozkładu ciała i metafizyczny – jako przejaw życia doczesnego, nietrwałości, kary za grzechy. W gotyckiej rzeźbie i malarstwie pojawiają się przedstawienia-...