Wizerunek kobiety w okresie baroku jest jednolity, chociaż czasem można zauważyć w nim odchylenia od reguły. Zarówno malarze jak i poeci przedstawiają kobietę jako postać , która dostarcza rozrywki mężczyznom jest pozbawiona cnót duchowych, które dominowały w okresie renesansu.

            Barok jest epoką kontrastów , dlatego na obrazach malarzy XVI
i XVII-wiecznych bardzo wyraźnie widać różnice pomiędzy barwami ciała a tłem otoczenia, na których się ono znajduje. Poza tym różnice są również dostrzegane w samej tematyce obrazów. Mimo iż przeważają obrazy, na których kobiety eksponują swoje prawie nagie ciała , można także spotkać zupełnie odmienny wizerunek kobiety. Fabrizio Santafede na obrazie zatytułowanym „The Betrothal of St.Catherine” przedstawia dwie kobiety oraz starszego mężczyznę i dziecko. Jedna z postaci kobiecych jest ukazana zupełnie inaczej niż Kleopatra na obrazie autorstwa Massimo Stanzione . Jej ubranie jest proste a cera ciemna, jej włosy są koloru kasztanowego, sylwetką ani postawą
w niczym nie przypomina Kleopatry. Osobą utrwaloną na płótnie jest
św. Katarzyna, czyli postać kobiety , która nie był powszechnie znana
i dominująca. Wizerunek władczyni starożytnej pędzla Stanzione przedstawia ówczeczny kanon kobiecego piękna. Według niego powinna być bardzo skąpo ubrana lub okryta niewielkim kawałkiem tkaniny. Tło, na którym się znajdowała powinno być ciemne w ten sposób znakomicie kontrastuje z jej jasną, prawie bladą skórą , na której doskonale widać bardzo czerwone usta oraz ciemne włosy zlewające się z tłem. Dla podkreślenia zmysłowości Kleopatra trzyma
w dłoni żmiję wpijającą się w jej nagą pierś, przyglądając się uważniej można dostrzec łapę zwierzęcą znajdującą się pod łożem, na którym siedzi kobieta,
te elementy mają podkreślić jej zwierzęcość. Kobieta baroku jest puszysta, dlatego także Kleopatra j...