Na stronie używamy cookies. Korzystanie z witryny oznacza zgodę na ich wykorzystywanie. Szczegóły znajdziesz w Regulaminie.
ZAMKNIJ X

„Kształty” orbitali

Ostatnio komentowane
takie se
szpilllla • 2016-12-09 15:16:18
NJE WJEM IAK TO ÓIĄĆ
kapi gsóp • 2016-12-09 07:09:04
Przydało się ^^
Psotkaa • 2016-12-08 13:59:22
kappa xdddddddd
kk • 2016-12-07 19:00:41
Do d**y
Hn 88H • 2016-12-06 20:48:20
Autor:
Drukuj
Drukuj
Rozmiar
AAA

„Kształty” orbitali

Orbital to rozwiąznie równania Schrodingera przy określonych 3 liczbach kwantowych: n, l, m,  będące funkcją porządną, można ją oznaczyć  \Psi  _{n,l,m} . Jest to obszar, w którym prawdopodobieństwo napotkania elektronu jest największe. Kontur orbitalu stanowi powierzchnie ograniczającą obszar o tej samej gęstości chmury elektronowej.

Rys. 1 Orbital s.

 

 

 

 

 

s (l=0, m=0) orbital taki tworzy powierzchnie kulistą (Rys 1)

 

Rys. 2 Orbitale p ( px, py, pz )

Diagramy trójwymiarowe orbitali p (Rys.2) wykazują, że orbitale te różnią się między sobą tylko orientacją w przestrzeni. Jeden wykazuje maksymalną gęstość elektronową w kierunku osi x, drugi y a trzeci z. Ich płaszczyznami zerowymi (płaszczyznami w których funkcje się zerują) są kolejno płaszczyzny yz, xz, xy.

Rys. 3 Orbitale d

 

 

Wykresy przedstawiające orbitale d przedstawia Rys. 3. Kolejno pierwszy to dxz leżacy w płaszcyznie xz i wykazujacy maksima w kierunku dwusiecznych kątów między osiami współrzednych (odpowiednio dxy, dyz różnią sie od siebie orientacją w przestrzeni).

Polecamy również:

  • Liczby kwantowe – chemia

    Na podstawie nowego modelu atomu zaproponowanego przez Nielsa Bohra, który okazał tylko częściowo poprawny, stwierdzono, że elektron, a tym samym i cały atom może być scharakteryzowany tylko i wyłącznie przez zbiór dyskretnych, punktowych czyli ostro zdefiniowanych wartości wielkości fizycznych jak... Więcej »

Komentarze (0)
1 + 4 =