Zmarł autor „Buszującego w zbożu"

27 stycznia 2010 roku w wieku 91 lat zmarł J.D. Salinger, autor słynnego Buszującego w zbożu.

Tytułowy „buszujący w zbożu”, zbuntowany i poszukujący swojego miejsca Holden Caulfield rozpoczął opowieść o 3 dniach swojego życia słowami:

„Jeżeli rzeczywiście gotowi jesteście posłuchać tej historii, to pewnie najpierw chcielibyście się dowiedzieć, gdzie się urodziłem, jak spędziłem zasmarkane dzieciństwo, czym się zajmowali moi rodzice, co porabiali, zanim przyszedłem na świat, no i wszystkie tym podobne bzdury w guście Dawida Copperfielda, ale ja wcale nie mam ochoty wdawać się w takie gadki, od razu wolę was szczerze uprzedzić."

Chcąc powiedzieć o Salingerze więcej niż „autor Buszującego w zbożu” czy „używał jedynie skrótów imion”, przedstawmy „bzdury w guście Dawida Copperfielda”.

Jerome David Salinger urodził się 1 stycznia 1919 roku w Nowym Jorku, a pochodził z jednej z najbardziej znanych żydowskich rodzin kupieckich w Bydgoszczy. Jego rodzice, właściciele sklepu rzeźniczego opuścili Polskę tuż przed urodzeniem syna. W 1937 roku za ich namową odwiedził Bydgoszcz i podjął pracę w lokalnej rzeźni, „zawdzięczając” temu doświadczeniu późniejszy wegetarianizm. W latach 1942–1946, absolwent Akademii Wojskowej, służył w wojsku, biorąc udział m.in. w desancie normandzkim. Jeśli chodzi o życie osobiste, był dwukrotnie żonaty i miał dwójkę dzieci.

Salinger zaczął pisać mając 15 lat. Jego opowiadania ukazywały się w wielu czasopismach, jednak w ciągu 91 lat życia opublikował tylko jedną powieść. Wydany w 1951 roku Buszujący w zbożu wzbudził kontrowersje ze względu na język i samą treść, a - paradoksalnie – przeznaczony dla dorosłych, stał się w końcu najpopularniejszą lekturą szkolną nastolatków, światowym bestsellerem i jedną z najpopularniejszych anglojęzycznych książek na świecie, a 16-letni Holden to do dziś ikona młodych buntowników.

Sam Salinger, czyniąc bohaterami swoich tekstów młodych poszukujących sensu ludzi, wydał jeszcze zbiory opowiadań: 9 opowiadań (1953), Franny i Zooey (1961) i Wyżej podnieście strop cieśle (1963), po czym prowadząc raczej życie samotnika niż buntownika w niewielkiej miejscowości Cornish w amerykańskim stanie New Hampshire, dokąd przeniósł się w 1953 roku, jakby w odpowiedzi na rozgłos, konsekwentnie odmawiał udzielania wywiadów (w 1980 roku udzielił ostatniego), ciągle pisząc, ale od 45 lat nie publikując. Ostatnim utworem opublikowanym było opowiadanie Hapworth 16, 1924. Ukazało się ono w New Yorkerze w 1965 roku i w tym też roku Salinger podjął decyzję o zaprzestaniu publikowania nowych tekstów.

Skoro już skończona „gadka” o życiu J.D. Salingera, na którą zapewne on sam nie miałby ochoty, podobnie jak stworzony przez niego Holden Caulfield , możemy ponownie, albo po raz pierwszy, sięgnąć po słynną książkę nieużywającego pełnych imion autora Buszującego w zbożu, która sama przypomina muzeum, o którym mówił jej bohater:

„(...) największą zaletą muzeum było to, że wszystko tam stało zawsze na tym samym miejscu. Nic nigdy nie przesuwano. (…) Nikt się nie zmieniał. Tylko ty byłeś inny niż za poprzednią wizytą. Nie dlatego nawet, żeby ci przybyło lat. Nie w tym rzecz. Byłeś inny, po prostu. (…) Nie powiem, żeby mnie te myśli przygnębiały, ale skłamałbym, gdybym napisał, że robiło mi się od nich szalenie wesoło. Niektóre rzeczy powinny by zostawać zawsze nie zmienione."

2010-01-29 11:38:06
Wróć do listy aktualności

Ostatnie aktualności: